พี่ชายสามคนล็อกฉันไว้ในห้องเย็น

1 เพื่อช่วยเพิ่มยอดผู้ติดตามให้กับขวัญ พี่ชายทั้งสามคนของฉันจับฉันขังไว้ในห้องเย็น และเปิดไลฟ์สดตลอดกระบวนการ พวกเขาเอ่ยปลอบใจฉัน "ไม่เป็นไรหรอกปลาย เดี๋ยวพวกพี่จะคอยปรับอุณหภูมิในห้องเย็นให้เอง ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปแน่ ขวัญบอกว่าจะไลฟ์แค่สามชั่วโมงแล้วจะปิดไลฟ์ ปลายแค่อยู่ในนั้นให้ครบสามชั่วโมงก็พอแล้ว" "ใช่แล้วปลาย ถือว่าช่วยน้องเถอะนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติขึ้นมา พวกพี่จะสั่งหยุดทันที" เพื่อให้ตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว ฉันจึงยอมตกลง แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า หลังจากกัดฟันอดทนจนครบสามชั่วโมงแล้ว การไลฟ์สดจะไม่ถูกสั่งหยุด ตรงกันข้าม ยอดคนดูที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ กลับทำให้เวลาไลฟ์ถูกยืดออกไป และอุณหภูมิในห้องเย็นก็ยิ่งลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง ที่ด้านหลังบานประตูหนา ขวัญมองตัวเลขผู้ติดตามที่เพิ่มขึ้นด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นสุดขีด ร่างกายของฉันเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป ฉันตะเกียกตะกายไปที่ประตูเพื่อจะกดสวิตช์เปิดจากด้านใน แต่กลับพบว่ามันถูกทำลายไปแล้วด้วยน้ำมือของใครบางคน ฉันร้องขอความช่วยเหลือจากพวกพี่ชาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเฉยชา พี่ภู พี่ชายคนโตเอ่ยตำหนิ "ปลาย พอได้แล้ว อุณหภูมิแค่ติดลบนิดหน่อยเองไม่ใช่หรือไง เสื้อไหมพรมที่พี่ให้คนเอาไปให้เธอกันหนาวได้ถึงติดลบสิบกว่าองศาเลยนะ จะอดทนหน่อยไม่ได้หรือไง" พี่ภัทร พี่รองก็พูดเสริมขึ้นมาเช่นกัน "นั่นสิ ขวัญแค่ต้องการความสนุกแค่นั้นเอง เธอจะสำออยไปถึงไหน แสดงละครต่ออีกหน่อยไม่ได้หรือไง" ส่วนพี่ธี พี่สามยิ่งพูดปลอบใจด้วยน้ำเสียงขอไปที "ปลาย อดทนอีกหน่อยเถอะ ขวัญบอกว่าถ้าผู้ติดตามครบแสนคนเมื่อไหร่ พวกพี่จะปล่อยเธอออกมาทันที" แต่พี่คะ ฉันกำลังจะแข็งตายจริง ๆ นะ อุณหภูมิข้างในนี้มันติดลบตั้งหลายสิบองศา และบนร่างของฉันก็ไม่มีเสื้อไหมพรมกันหนาวอะไรนั่นเลยสักตัว ความหนาวเย็นเยือกยะเยือกแล่นพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง ฉันหนาวจนฟันกระทบกันไม่หยุด ขาสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เสียงที่เอ่ยออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน "พี่คะ หนูไม่ได้โกหก ตอนนี้หนูหนาวมากจริง ๆ นะคะ" "หนูเวียนหัวไปหมดแล้ว ท้องก็หิวมาก ปล่อยหนูออกไปเถอะนะคะ ต่อไปนี้พวกพี่สั่งอะไรหนูจะฟังทุกอย่างเลย ขอแค่ปล่อยหนูออกไป" ผ่านช่องกระจกเล็ก ๆ ขนาดเท่าฝ่ามือบนประตูหนา มือที่ถือโทรศัพท์ของฉันสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ พี่ภูขมวดคิ้วมุ่น "ปลายฟ้า! พอทีเถอะ พี่พยายามพูดกับเธอดี ๆ แล้วนะ เลิกเล่นตัวได้แล้ว คิดว่าพี่โง่หรือไง อุณหภูมิในห้องเย็นไม่ได้ต่ำขนาดนั้น ส่วนเธอน่ะ ฝีมือการแสดงพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ" "หนูเปล่านะ" ฉันอยากจะอธิบายต่อ แต่โทรศัพท์ในมือกลับร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเคร้ง ฉันเกาะบานประตูห้องเย็นที่แสนหนักอึ้ง ทุบประตูพลางร้องตะโกน "ถ้าไม่เชื่อ พี่ลองส่งคนเข้ามาตรวจดูสิคะ ถ้าหนูโกหก หนูยอมรับผลทุกอย่างเลย" "หนูขอร้องล่ะค่ะพี่" ฉันอ้อนวอนแทบขาดใจ พี่ภูที่เคยทำหน้าเย็นชาเริ่มลังเลขึ้นมาชั่วขณะ พี่ภัทรเห็นท่าทางของฉันแบบนั้นก็เอ่ยปากขึ้น "ปลาย เธอไม่ได้โกหกพวกพี่ใช่ไหม" "หรือว่า เราจะปล่อยปลายออกมาก่อนดีครับพี่ภู" พี่ภัทรหันไปถามพี่ใหญ่ พี่ภูขยับริมฝีปากกำลังจะพูด แต่ในจังหวะนั้นเอง ขวัญก็เดินเข้ามาแทรก "ทำไมพี่ปลายต้องโกหกด้วยล่ะคะ อุณหภูมิข้างในเพิ่งจะสิบองศาเอง รีโมตตรงนี้ก็แสดงตัวเลขอยู่ชัด ๆ" "หรือว่า พี่ปลายเกลียดขวัญ เกลียดจนไม่อยากเห็นขวัญมียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นเลยเหรอคะ" ขวัญแสร้งสะอึกสะอื้น น้ำตาคลอเบ้าทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ทันใดนั้น พี่ธีก็พุ่งตัวเข้ามาโอบกอดขวัญไว้ด้านหลังทันที "ที่แท้ก็แกล้งทำนี่เอง นึกว่าจะจริงๆ แล้วเธอก็แกล้งแกล้งป่วยอยู่นี่เอง คิดว่าเธอใกล้ตายจริงๆ หรือไง สวยขวัญไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใครเลย ปลายฟ้าเธออย่าใจร้ายอิจฉาน้องขวัญแบบนี้ พี่ภูก็ตามรอยพี่ธีเปลี่ยนอารมณ์เป็นเย็นชา "ใช่แล้ว ขวัญแค่อยากสร้างคอนเทนต์ไลฟ์เท่านั้นเอง เธอไม่จำเป็นต้องแกล้งป่วยทำให้พวกเราอึดอัดหรอก" พี่ภัทรถอนลมหายใจเบาๆ "ปลาย ฉันรู้ว่าเธอเสียใจ ลองรออีกสามชั่วโมงนะ พี่รองสัญญาว่าจะปล่อยเธอออกแน่นอน อยู่พักผ่อนในห้องเย็นก่อนนะลูก" "หนูไม่ได้โกหกจริงๆ ค่ะ!" ฉันร้องตะโกนจนฟันกระทบกันเกือบกัดลิ้น "อย่าต่อต้านแล้ว อดทนรอสักพัก เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวอร่อยๆ" พี่ภัทรพูดต่อ ทันทีหลังจากนั้น ฝาเหล็กช่องส่องเล็กๆ ที่เดียวที่เหลืออยู่ก็ถูกปิดสนิทดังเสียงปั๊ม ความหวังสุดท้ายของฉันก็สลายไปหมดแล้ว ฉันกัดฟันแน่น ม้วนตัวมุมผนัง พยายามเอาผนังกั้นหนาวเพื่ออุ่นร่างกาย แต่ด้านหลังก็เต็มไปด้วยก้อนน้ำแข็งเยือกยะเยือก ทำให้หนาวทะลุถึงกระดูก กล้องวงจรปิดที่มุมขวาบนกำลังถ่ายทอดภาพฉันไปยังไลฟ์อย่างต่อเนื่อง ฉันสั่นมือหยิบโทรศัพท์เปิดหน้าไลฟ์ พบว่าจำนวนผู้ชมพุ่งถึงหนึ่งหมื่นคนแล้ว ข้อความคอมเมนต์พุ่งผ่านหน้าจอไม่หยุด 【โอ้โห เจ้าของไลฟ์แสดงฉากอยู่ในห้องเย็นจริงหรอ สีหน้าคนข้างในดูไม่ค่อยดี จะหนาวบาดเจ็บไหมนะ】 【หน้าซีดจนเกือบเหมือนคนตายแล้ว เจ้าของไลฟ์ระมัดระวังหน่อยนะ】 【ก่อนหน้าเคยดูไลฟ์อื่นใช้เอฟเฟกต์ฉากเท่านั้น ไม่คิดว่าคนนี้ทำจริง จัดกิจกรรมใหญ่ให้แฟนคลับ】... "เพื่อนๆ กดติดตามหน่อยนะคะ พวกเราถือทุกคนเป็นครอบครัว ไม่มีทางโกหกแน่นอนค่ะ" ขวัญร้องดังผ่านไมค์ในไลฟ์ คำพูดเพียงแค่นั้นทำให้ผู้ชมตื่นเต้นอีกครั้ง 【เสียงเจ้าของไลฟ์หวานมาก เลยต้องกดติดตามเลย】 ฉันลืมตาแค่บางส่วน มองเอฟเฟกต์ของขวัญของขวัญหลายรูปแบบบนหน้าจอ สติสต์เริ่มเบลอจากความหนาวเย็น ไม่ได้แล้ว ถ้าอยู่ต่อ ฉันคงตายในที่นี่แน่ๆ ฉันยกหน้ามองเครื่องวัดอุณหภูมิข้างๆ ตัวเลขลดลงถึงลบยี่สิบองศาแล้ว สิ่งที่ฉันสวมใส่เพียงเสื้อเชิ้ตราคาถูกสิบกว่าบาทซื้อมาจากตลาดริมถนน ไม่มีประสิทธิภาพกันหนาวเลย ฉันสั่นมือกดเบอร์โทรหาพี่ภัทร "พี่รองคะ หนูหนาวมากจริงๆ ขอร้องปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นหน่อยได้ไหมคะ" "ปลาย อดทนอีกนิด..." พี่ภัทรยังพูดไม่จบ ขวัญก็รีบแย่งโทรศัพท์ไป "พี่สาวทำไมโกหกซ้ำแล้วซ้ำอีก อยากเห็นขวัญไม่สำเร็จเหรอคะ รีโมตขวัญแสดงอุณหภูมิบวกสิบห้าองศาชัดเจน ทำไมโกหกพี่รอง เกลียดขวัญจริงๆ หรือคะ" "หนูไม่ได้โกหก... น่าจะเป็นปัญหาเครื่องวัดอุณหภูมิ พวกพี่เข้ามาตรวจดูได้..." "ปลายฟ้า พอแล้ว!" เสียงพี่ธีดังขัดจังหวะคำพูดของฉัน "ขวัญแค่อยากสร้างเนื้อหาเพิ่มผู้ติดตาม เธอแกล้งอ้างอึดอัดทำไม ทำเหมือนพวกเราทารุณเหรอ" "ฉันรู้ว่าเธอแกล้งป่วยเพื่อขอความเห็นอกเห็นใจหน้ากล้อง อย่าหวังสำเร็จหรอก" พูดจบ โทรศัพท์ก็ตัดสายดังเสียงตื๊ดตื๊ด เมื่อฉันพยายามโทรกลับ พบว่าเบอร์ถูกบล็อกเรียบร้อยแล้ว ความหนาวซึมซาบเข้าในร่างกายทั้งหมด มองตัวเลขอุณหภูมิที่ลดลงเรื่อยๆ ฉันไม่มีทางอื่น นอกจากขอความช่วยเหลือผ่านช่องคอมเมนต์ไลฟ์ 【ทุกคนช่วยหน่อยค่ะ หนูติดอยู่ในห้องเย็น เครื่องควบคุมอุณหภูมิเสียแล้ว หนูใกล้ตายจากความหนาว】 ส่งข้อความเสร็จ ทันทีไลฟ์เริ่มเดือดร้อน 【!! คนนี้ติดในห้องเย็นจริง ไม่ใช่ฉากแสดงเหรอ】 【ผมว่าสีหน้าเธอผิดปกติ ไม่มีเลือดบนใบหน้าแน่นอน เจ้าของไลฟ์รีบปล่อยเธอออกมา】 【จริงด้วย ถ้าช้าเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแน่】... ข้อความขอร้องปล่อยตัวเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันคิดว่าตัวเองจะรอดแล้ว แต่ขวัญรีบตอบทันที "ทุกคนไม่ต้องกังวล นี่เป็นเพียงคอนเทนต์รายการเท่านั้น ไม่มีทางเป็นห้องเย็นจริง ถ้าเป็นจริงขวัญกังวลมากกว่าทุกคนแน่ค่ะ" หลังจากคำพูดนั้น ความสงสัยในไลฟ์ค่อยๆ หายไป ฉันร้อนรนอยากพิมพ์ข้อความอีก แต่พบว่าถูกแบนไม่ให้คอมเมนต์แล้ว ฉันฝืนลุกตัวเดินมาหน้ากล้องวงจรปิด ร้องขอความช่วยเหลือต่อหน้าเลนส์ แต่ก่อนที่ผู้ชมจะตื่นเต้น ขวัญพูดปิดปากทุกคนอีกครั้ง "ไม่ต้องกังวลนะคะ ต่อไปเราจะแสดงฉากบาดเจ็บจากความหนาวด้วย รอชมกันนะคะ" ทันทีห้องไลฟ์เงียบลงอีกครั้ง 【อ้อ เป็นฉากแสดงหรอ นักแสดงเล่นดีมาก】 【เจ้าของไลฟ์ใส่ใจงานมาก จำเป็นต้องกดติดตาม】 【ฉากสมจริงกว่าไลฟ์อื่นเยอะเลย】... ข้างนอกประตูห้องเย็น พี่ภัทรมองภาพฉันหน้ากระซีด เกือบล้มตายหน้ากล้อง เริ่มลังเลขึ้นมา "จะเป็นไปได้ไหมว่าจอแสดงผลเครื่องวัดอุณหภูมิเสียจริง ปลายบาดเจ็บจากความหนาวแล้ว" "งั้นเราปล่อยเธอออกมาก่อนดีไหม" พี่ภัทรพูดพร้อมจะเดินไปเปิดประตู แต่ขวัญรีบมาขวางไว้ "ไม่ได้พี่คะ จำนวนผู้ชมไลฟ์ใกล้แสนแล้ว รออีกนิดเดียวเท่านั้น ผู้ติดตามจะทะลุเป้าหมาย แล้วค่อยปล่อยพี่สาวออกมา" "นอกจากนี้พวกเราทดลองอุณหภูมิในห้องเย็นไว้ก่อนแล้ว จอแสดงแค่สิบห้าองศาเท่านั้น ไม่มีทางหนาวบาดเจ็บแน่ พี่สาวแกล้งป่วยเพื่อให้พี่ๆ เห็นอกเห็นใจและเกลียดขวัญแน่ค่ะ" ขวัญพูดหน้าเศร้าแกล้งร้องไห้ พี่ธีก็วิ่งมาขวางหน้าพี่ภัทร "จริงด้วยพี่รอง ขวัญดีมาก ไม่มีทางปล่อยให้ใครตายในห้องเย็นหรอก" "ผู้หญิงคนนั้นแกล้งอ้างอึดอัดแหละ ลืมหรือว่าเธอเคยผลักขวัญลงและพูดคำร้ายกับน้อง ถ้าไม่ฝึกนิสัยเธอ เดี๋ยวกลับมาจะมาทำร้ายขวัญแน่" "อะไรนะ เธอผลักขวัญจริงเหรอ" พี่ภัทรหน้าตึงเคร่งทันที พี่ภูก็ตามพูด "ปลายฟ้าโหดร้ายเกินไป ควรปล่อยอยู่ในห้องเย็นทั้งวันเพื่อได้คิดทบทวนความผิด" "แต่จะไม่ดีหรอกนะคะ เผื่อพี่สาว..." ขวัญสะอื้นเช็ดน้ำตา "ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก ขวัญดีใจอ่อนโยนเกินไป ทำให้พวกเราเกือบโดนหลอก" พี่ธีพูด "ไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเธอแล้ว" พูดจบก็จูงขวัญเดินจากไป พี่ภูก็ตามออกจากห้องด้วย พี่ภัทรแอบมองประตูห้องเย็นก่อนก็เดินตามออกไป ผู้ชมในไลฟ์ตื่นเต้นปรบมือชมการแสดงของฉัน แต่ฉันไม่สามารถยืนยืนได้อีกต่อไป ล้มลงบนพื้น หน้าโขกพื้นอย่างแรง ความหนาวซึมจากทุกทิศทางเข้าร่างกาย จนรู้สึกไร้ความเจ็บปวด เหลือเพียงความชาไม่มีที่สิ้นสุดแพร่ไปทั่วตัว พี่คะ หนูไม่ได้โกหกจริงๆ หนูกำลังจะตายแล้ว ฉันสลบลงไปไม่รู้สึกตัว ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน วิญญาณของฉันค่อยๆ หลุดออกจากร่างกาย ลอยล่องกลางอากาศมองเหตุการณ์ตลอดทั้งเรื่อง คอมเมนต์ในไลฟ์ยังคงพุ่งต่อเนื่อง จำนวนผู้ชมยังสูงไม่ลด 【นักแสดงยังนอนบนพื้นมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้ว เล่นเก่งมากจริงๆ】 【ควันจำลองความหนาวทำเหมือนจริงด้วย】 【เล่นเก่งขนาดนี้ควรไปเป็นนักแสดงหนังเลย จะดังแน่นอน】... หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความเศร้าโศกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด วิญญาณลอดประตูห้องเย็นลอยมาหน้าบ้านวิลล่า ในห้องทานอาหาร ขวัญกำลังทานมื้อเย็น พี่ภูปอกกุ้งใส่จานให้ขวัญเอง พี่ภัทรเติมอาหารลงชามน้องไม่หยุด ส่วนพี่ธีถือซี่โครงหมูผัดน้ำตาลที่ขวัญชอบที่สุดออกมาจากครัว "ขวัญ นี่เมนูโปรดของน้อง มาลองทานนะ" "ขอบคุณพี่ทุกคนค่ะ" ขวัญเคี้ยวอาหารแก้มป่อง "ทานช้าๆ นะลูก" พี่ภูเช็ดเศษข้าวที่ปากขวัญด้วยสายตาอ่อนโยนที่สุด มองภาพนี้ หัวใจฉันเจ็บปวดมาก ความรักครอบครัวที่ฉันใฝ่ฝันมาก แม้จะต้องเสียชีวิตก็ยอมแลก แต่สำหรับขวัญกลับได้รับอย่างง่ายดาย ฉันเริ่มสงสัยว่าตัวเองผิดตั้งแต่แรก ไม่ควรถูกค้นพบ ไม่ควรกลับมาบ้าน ไม่ควรแสวงหาความยอมรับจากพวกเขา ถ้าเป็นเช่นนั้น ฉันก็คงไม่ตายในวันนี้ "เออ ปลายคงหิวแล้ว ฉันพกอาหารไปส่งให้เธอหน่อย" พี่ภัทรพูดขณะหยิบอาหารใส่ถ้วย แต่ขวัญรีบมาขวาง "พึ่งให้พี่สาวบ้านส่งอาหารไปแล้วค่ะ พี่สาวไม่มีปัญหาอะไร" พี่ภัทรตะลึง ส่วนพี่ธีหน้าไม่พอใจ "กินแล้วแล้วส่งอีกก็ไม่ทานหรอก นอกจากนี้ซี่โครงหมูผัดน้ำตาลทำน้อยมาก ถ้าแย่งไปให้ปลาย ขวัญจะทานอะไร" "ขวัญไม่เป็นไรค่ะพี่" "ไม่ได้เลย ขวัญต้องทานอิ่ม ไม่ให้ผอมลงหรอก" น้ำตาไหลออกจากตาฉันโดยไม่รู้ตัว แม้ตายแล้ว ทำไมหัวใจยังคงเจ็บปวดอยู่ดี หลังจากนั้น ทุกคนร่วมมือไม่กล่าวถึงชื่อฉันเลย หลังทานอาหารเสร็จก็เดินขึ้นบันได "จะปล่อยปลายออกมาดีไหมครับ" พี่ภัทรถามอีกครั้ง พี่ภูขมวดคิ้ว "ปล่อยทำไม เธอทำผิดต้องคิดทบทวน อีกทั้งมีเสื้อผ้าให้สวม อุณหภูมิไม่ต่ำขนาดอันตราย ไม่ได้ถูกทารุณหรอก" "จริงด้วยพี่รอง พี่ใหญ่พูดถูก เธอเคยทำร้ายขวัญมาก่อน การลงโทษเล็กน้อยไม่เป็นไร ไม่ใช่เพราะเป็นน้องสาวเลือดเดียวกันก็ปล่อยให้ทำร้ายขวัญได้" ขวัญสะอื้นเล็กน้อย "พี่ทุกคนอย่าเถียงกันนะ เป็นความผิดขวัญเอง ขวัญไม่ใช่น้องสาวเลือดแท้ของพี่ๆ พี่รักพี่สาวเกลียดขวัญก็เป็นเรื่องปกติ ขวัญควรไปจากที่นี่แล้ว ขออภัยที่รบกวน" พูดจบก็รีบวิ่งหนี ยังไม่ถึงประตูบ้านก็ถูกพี่ธีขวางไว้ "ขวัญอย่าเข้าใจผิด น้องคือน้องสาวของพวกเราตลอดไป ปลายพวกเรารับกลับมาจำเป็นเท่านั้น" "พี่รองช่วยพูดหน่อย" พี่ภัทรหน้าลังเลสักครู่ก็ตอบ "พี่ธีพูดถูก ขวัญคือน้องสาวคนเดียวของเรา เลิกอ้อนแล้วกลับไปนอน" ทุกคนผลัดกันปลอบประโลม จนขวัญยอมกลับไปที่ห้อง จนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงกรีดร้องดังกังวานทั่วบ้าน พนักงานทำความสะอาดวิ่งเข้ามาในห้องโถง "อันตราย! มีคนตายจากความหนาวในห้องเย็นแล้ว!" พี่ภูที่กำลังเตรียมลงบันไดตะลึงค้างที่เดิม พี่ภัทรและพี่ธีก็เช่นกัน สามพี่น้องสบตากัน เห็นความตกใจในสายตาซึ่งกันและกัน ในขณะนั้นขวัญเดินออกมาจากห้อง "ใครตายจากหนาวหรอกคะ ผมว่าคนนี้คือคนที่พี่สาวจ้างมาหลอกพวกพี่แน่ๆ" พี่ธีตอบตามทันที "จริงด้วย อุณหภูมิห้องเย็นตั้งไว้สูงมาก ไม่มีทางหนาวตายหรอก ปลายจ้างมาหลอกให้เราสงสารเพราะทำผิดใช่ไหม" พี่ภูหน้าไม่พอใจ "บอกปลายว่าถ้าอยากให้สนใจอย่าใช้วิธีแย่ๆ แบบนี้" พี่ภัทรปรับแว่น "ห้องเย็นมีวาล์วเปิดประตูหลัก ถ้าอยากออกสามารถเปิดได้ตลอดเวลา คำโกหกของคุณไม่มีทางเป็นจริง" "พวกคุณพูดอะไรอยู่ ผมเป็นแค่พนักงานทำความสะอาด ไม่รู้จักปลายฟ้าเลย ทำไมต้องโกหก พักกลางคืนอุณหภูมิลบสามสิบห้าองศา คนตายแข็งเป็นก้อนน้ำแข็งแล้ว อีกทั้งวาล์วหลักพังหมด ไม่สามารถเปิดจากข้างในได้เลย ลองไปตรวจดูเองได้" แต่คำพูดของพนักงานไม่ได้ทำให้พวกเขาตกใจ กลับเป็นความรำคาญ พี่ภูพูดด้วยเสียงเย็นชา "เปิดได้แน่นอน ผมตรวจสอบไว้ก่อนหน้านี้แล้วอุปกรณ์สมบูรณ์" พี่ธีขนหัวร้อน "ผมไปดูเองว่าปลายตั้งใจเล่นอะไร ถ้าโกหกจะไม่ให้กลับมาอยู่บ้านอีกเลย" ทั้งสามคนเดินมาหน้าประตูห้องเย็น พี่ธีเตะประตูดัง "ปลายฟ้าออกมาเดี๋ยวนี้ แกล้งตายหลอกพวกเราสนุกเหรอ แค่ขังคืนเดียวเอง ยังจ้างคนมาหลอกอีก ถ้าอยู่ในนี้ต่อไปไม่มีสิทธิ์อยู่บ้านเราแล้ว" พี่ภูก็ตามพูด "ปลายเลิกแกล้งแล้วออกมา" "จริงด้วยพี่สาว ออกมาเถอะ เป็นความผิดขวัญ ขวัญจะไปเอง อย่าโกรธพี่ๆ อีกแล้ว" หัวใจฉันเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำอีก พวกเขาเลือกเชื่อว่าฉันโกหก แทนที่จะยอมรับว่าฉันตายจริงหรือ ไม่มีเสียงตอบกลับจากข้างในนานมาก พี่ธีรีบเปิดประตูห้องเย็น "ปลายฟ้าแกล้งตายทำไม คิดว่าหนีปัญหาได้เหรอ" สายตาส่องทั่วทุกมุมห้อง สุดท้ายตกอยู่ที่ร่างกายฉันที่ล้มหน้ากล้อง พี่ธีเดินเข้ามาด้วยอารมณ์โกรธ ดึงตัวฉันขึ้น "ปลายฟ้าเธอ..." แต่เมื่อนิ้วสัมผัสผิวหนังของฉัน เขาก็ตะลึงค้างทันที