ตั้งครรภ์ห้าเดือน อดีตคนรักมาขอแต่งงาน

1 ในงานหมั้นเมื่อสามปีก่อน ยัยเพื่อนสนิทวัยเด็กของเขาได้โยนข้อเสนอพนันบ้าๆ ขึ้นมากลางงาน ท้าทายว่าภัทรจะกล้าทิ้งเจ้าสาวอย่างฉันแล้วหนีออกจากงานไปพร้อมกับเธอในตอนนั้นเลยหรือไม่ และเพื่อต้องการให้น้องสาวสุดที่รักคนนั้นชนะ ภัทรสะบัดมือฉันที่เป็นเจ้าสาวทิ้งไว้กลางงานอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปหัวเราะร่ากับกลุ่มเพื่อนฝูงแล้วเอ่ยปากอย่างยโสว่า เดี๋ยวเธอก็หายโกรธ พิมน่ะใจอ่อนจะตาย ปล่อยให้งอนไปสักสองสามวัน เข้าไปง้อหน่อยก็ดีขึ้นเองแหละ พวกเพื่อนๆ ของเขาต่างส่งเสียงโห่ร้องล้อเลียน ประณามว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ค่าที่คอยวิ่งไล่ตามตื๊อเขาอย่างไร้ศักดิ์ศรี และมั่นใจว่าชีวิตนี้ฉันไม่มีวันหนีไปจากเขาพ้น เนย ยัยเพื่อนสนิทคนนั้นถึงกับเดินมาดึงเวลเจ้าสาวออกจากศีรษะของฉันไปใส่เล่น แล้วหยอกล้อกับภัทรอย่างสนุกสนานท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของทุกคน แต่ฉันยังคงยืนนิ่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งหยาดน้ำตา ภัทรหันมามองฉันด้วยสายตาชื่นชมในความนิ่งนั้น ก่อนจะเอ่ยว่า แบบนี้สิถึงจะคู่ควรเป็นสะใภ้ตระกูลภัทรพล รู้จักหนักแน่นและมีเหตุผล รอฉันอยู่ที่บ้านเงียบๆ นะ คำพูดของเขาทำให้ฉันรู้สึกสมเพชในใจอย่างบอกไม่ถูก ใจกว้างงั้นหรือ? เปล่าเลย มันคือความรู้สึกที่หมดรักและตัดใจจากผู้ชายคนนี้อย่างสิ้นเชิงต่างหาก สามปีต่อมา ภัทรกลับมาพร้อมกับขบวนรถหรูและแหวนเพชรเม็ดโต เขามาจอดขวางหน้าตึกที่ทำงานของฉันอย่างเอิกเกริกเพื่อขอแต่งงาน หายโกรธหรือยัง? ฉันกลับมาทำตามสัญญาแล้วนะ ทว่าฉันกลับไม่ได้ปรายตาเหลียวมองเขาแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งโอบประคองหน้าท้องที่นูนเด่นขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ขอโทษนะคะ ช่วยหลีกทางด้วย สามีของฉันกำลังจะมารับไปตรวจครรภ์แล้วค่ะ จ้างคนมาทำท้องซิลิโคนปลอมตบตาฉันแบบนี้ สนุกนักหรือไง? ภัทรยืนเอามือซุกกระเป๋ากางเกง สายตามองกวาดผ่านหน้าท้องที่นูนขึ้นของฉันอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจและทะนงตนตามนิสัยที่เคยชิน ฉันสบสายตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง คุณภัทร หลีกทางด้วยค่ะ หน้าประตูทางเข้าบริษัทถูกรถเมอร์เซเดสเบนซ์สีดำหรูเก้าคันของเขาจอดขวางไว้จนแน่นขนัด โดรนหลายตัวบินอยู่บนฟ้า ลากป้ายผ้าขนาดใหญ่ที่เขียนชื่อของฉันเด่นหรา รอบข้างมีเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งเลิกงานเริ่มมามุงดู เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังเข้าหูเป็นระยะ แต่ภัทรกลับไม่รู้สึกเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย เขาก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกก้าวหนึ่ง ยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงสะพรั่งตรงหน้าฉัน สามปีแล้วนะ เลิกเล่นตัวแล้วกลับบ้านกับฉันได้แล้ว เขามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักแบบเอาแต่ใจ เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผล แต่สำหรับเธอ ฉันยอมลดตัวให้โอกาสมาตั้งสามปีแล้วนะ ฉันมองดูช่อดอกกุหลาบสีแดงสดตรงหน้า เมื่อสามปีก่อน ตอนที่ฉันต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลเพราะอาการแพ้เกสรดอกไม้อย่างรุนแรง เขาก็สั่งให้คนส่งดอกไม้แบบนี้มาให้ฉันเหมือนกัน ตอนนั้นเขาบอกว่า เนยเป็นคนเลือกให้ อย่าทำตัวเรื่องมากไม่เข้าเรื่อง ฉันไม่ได้ยื่นมือไปรับช่อดอกไม้นั้น เพียงแต่ยกมือขึ้นทาบหน้าท้องแล้วก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว คุณภัทร ฉันไม่ได้แกล้งทำเป็นโกรธเพื่อเรียกร้องความสนใจ ฉันสบตาเขา น้ำเสียงราบเรียบและมั่นคง ฉันแต่งงานแล้ว และตอนนี้ท้องได้ห้าเดือนแล้วค่ะ ภัทรหัวเราะเยาะในลำคอ ก่อนจะโยนช่อดอกไม้ราคาแพงนั้นลงบนถังขยะข้างทางอย่างไม่ใยดี เพื่อประชดฉัน ถึงกับต้องแต่งเรื่องโกหกหน้าตายขนาดนี้เลยเหรอ? เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกจากกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน แล้วเปิดมันออกเสียงดังคลิก เผยให้เห็นแหวนเพชรสีชมพูน้ำงามระยิบระยับอยู่ภายใน ในงานหมั้นเมื่อสามปีก่อน ฉันยังค้างพิธีแต่งงานกับเธออยู่ วันนี้ฉันเอามาคืนให้แล้ว เขาไม่ได้คุกเข่าลงด้วยซ้ำ เพียงแค่ยื่นกล่องแหวนส่งๆ มาตรงหน้า สวมมันซะ แล้วพรุ่งนี้ไปเลือกชุดเจ้าสาวกัน ครั้งนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอไปไหน เขาพูดราวกับว่านี่คือความเมตตาอันล้นพ้นที่มอบให้แก่ฉัน ฉันมองดูแหวนเพชรวงนั้นด้วยใจที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ในงานหมั้นเมื่อสามปีก่อน เพื่อคำท้าทายไร้สาระของเนย เขาเดินสะบัดก้นออกจากงานไปต่อหน้าแขกเหรื่อและญาติผู้ใหญ่ทุกคน รองเท้าส้นสูงของยัยนั่นเหยียบลงบนชายกระโปรงเจ้าสาวของฉัน ทิ้งรอยโคลนสีดำสกปรกเอาไว้ แถมยังดึงเวลเจ้าสาวออกไปจากหัวของฉันเพื่อประจานความพ่ายแพ้ ตอนนั้นเขาพูดว่าอะไรนะ? เขาบอกว่าฉันใจกว้าง และสั่งให้ฉันรอเขาอยู่ที่บ้านอย่างเชื่อฟัง ในคืนนั้น ฉันถอดชุดเจ้าสาวออกด้วยตัวเอง ตัดรอยเปื้อนโคลนนั้นทิ้ง แล้วโยนมันลงถังขยะพร้อมกับแหวนหมั้น ตั้งแต่วินาทีนั้น ชื่อของภัทรพลก็ตายไปจากใจของฉันแล้ว ไม่จำเป็นค่ะ ฉันเดินเลี่ยงตัวผ่านเขาไปโดยไม่คิดจะใส่ใจ คิ้วของภัทรขมวดมุ่นเข้าหากันทันที เขายื่นมือหมายจะคว้าข้อมือของฉันไว้ แต่ฉันเอี้ยวตัวหลบ ทำให้มือของเขาคว้าได้เพียงความว่างเปล่า พิมรดา พอได้แล้ว! น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลงและแฝงไปด้วยความรู้สึกเตือนแกมบังคับ ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดนะ เธอแกล้งทำตัวห่างเหินแบบนี้ไปเพื่อใครกัน? จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความเสียงเฉพาะของเนยที่ดังลอดออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน พี่ภัทรคะ เจอพี่พิมหรือยัง? เนยรู้สึกไม่ค่อยสบายเลยค่ะ มึนหัวไปหมดแล้ว น้ำเสียงนั้นออดอ้อนและแสนจะบอบบาง สายตาของภัทรอ่อนโยนลงทันควันเมื่อได้ยินเสียงนั้น เขากดบันทึกเสียงแล้วตอบกลับทันที เด็กดี ทานยาซะนะ เดี๋ยวพี่พารุ่นพี่พิมกลับไปหานะครับ หลังจากส่งข้อความเสร็จ เขาก็หันกลับมามองฉันอีกครั้ง เนยป่วยอยู่ แต่เธอก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงเธอนะ เลิกอคติกับน้องสักทีเถอะ น้ำเสียงของเขาเจือปนความตำหนิอย่างชัดเจน เรื่องเมื่อสามปีก่อนมันก็แค่เรื่องล้อเล่น น้องยังเด็กแถมรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เธอเป็นพี่สะใภ้แท้ๆ ทำไมต้องเจ้าคิดเจ้าแค้นมาจนถึงป่านนี้? เมื่อเห็นเขายังคงพูดจาเอาดีเข้าตัวอย่างหน้าไม่อาย ฉันก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาในอกทันที มันเป็นอาการแพ้ท้องตามปกติ แต่การต้องมาเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้ยิ่งทำให้อาการแย่ลงไปอีก ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกั้นความรู้สึกคลื่นไส้เอาไว้ คุณภัทร ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงคะ? ฉันชี้ไปที่จุดจอดรถแท็กซี่ริมถนน สามีของฉันกำลังรอฉันอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ อย่ามาขวางทาง ใบหน้าของภัทรพลแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและเย็นชาทันที เขามองจ้องมาที่หน้าท้องของฉันอย่างดุดัน พิมรดา เธอไม่ยอมจบใช่ไหม? ต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาบีบให้ฉันยอมก้มหัวให้งั้นเหรอ? วิธีสกปรกงั้นเหรอ? ฉันทวนคำนั้นในใจแล้วหัวเราะออกมาอย่างสมเพช แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลาเสวนากับเขาอีกต่อไป จึงเดินตรงไปยังรถแท็กซี่ที่เพิ่งแล่นมาจอดเทียบข้างทาง ฉันเปิดประตูและประคองท้องนั่งลงที่เบาะหลัง แต่ภัทรกลับไวทายาด เขารีบเอามือกดขอบประตูรถเอาไว้ไม่ให้ปิด โรงพยาบาลไหน? เดี๋ยวฉันไปส่งเอง เขามองลงมาที่ฉันจากตำแหน่งที่เหนือกว่า ฉันก็อยากจะรู้นักว่าเธอไปจ้างไอ้ผู้ชายหน้าไหนมาแสดงละครตบตาฉันในวันนี้ ฉันมองมือของเขาที่กดประตูรถไว้ด้วยสายตาเย็นชา ปล่อยมือค่ะ พิม อย่าทำตัวไร้ค่าไปมากกว่านี้เลย ดูเหมือนความอดทนของเขาจะหมดลงแล้ว เขาเปิดประตูฝั่งคนขับด้านหน้าแล้วก้าวขึ้นมานั่งทันที ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องบอกชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังใจกลางเมืองหลวงกับคนขับรถ คนขับมองกระจกหลังด้วยความเลิกลักและลังเล ภัทรดึงธนบัตรใบละพันหลายใบโยนลงบนคอนโซลหน้ารถทันที ออกรถ รถยนต์แล่นเข้าสู่กระแสการจราจรอย่างราบเรียบ บรรยากาศภายในรถเงียบเชียบจนน่าอึดอัด ภัทรเอนหลังพิงเบาะ พลางหันมามองฉัน ปกติแค่โดนเข็มฉีดยาเธอก็กลัวจนสั่นแล้ว ตอนนี้เพื่อประชดฉัน ถึงขนาดกล้าเอาซิลิโคนปลอมมาคาดไว้ที่ท้องเลยงั้นเหรอ? ถอดออกเถอะ ไม่ร้อนหรือไง? ฉันรูดซิปเสื้อคลุมตัวนอกขึ้นจนสุด แล้วหลับตาลง ไม่คิดจะเสวนากับเขาอีกแม้แต่คำเดียว ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถมาจอดเทียบที่หน้าโรงพยาบาล ฉันเปิดประตูลงจากรถโดยมีภัทรเดินตามหลังมาติดๆ ภายในโถงโรงพยาบาลเอกชนค่อนข้างสงบและเป็นส่วนตัว ฉันเดินไปกดบัตรคิวที่ตู้บริการอัตโนมัติ ภัทรยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง สายตามองหน้าจอที่แสดงข้อความว่า ตรวจครรภ์และติดตามอาการ หางตาของเขากระตุกเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว เตรียมการแสดงมาพร้อมเพรียงดีนี่ เขาแค่นยิ้มเย็น ฉันถือใบนำทางเดินตรงไปยังลิฟต์โดยมีเขาเดินตามหลังไม่ห่าง เมื่อถึงแผนกสูตินรีเวชชั้นสาม ฉันเลือกที่นั่งว่างเพื่อพักผ่อน ทันทีที่ฉันนั่งลง ประตูลิฟต์ก็เปิดออกอีกครั้ง เนยเดินนวยนาดออกมาด้วยรองเท้าส้นสูง ในมือโอบกอดช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ เมื่อเห็นพวกเรา เธอก็รีบก้าวเท้าตรงดิ่งเข้ามาหาทันที พี่ภัทรคะ พี่พิม เธอยื่นช่อดอกไม้สีขาวมาตรงหน้าฉันด้วยรอยยิ้มแสนซื่อ ได้ยินว่าพี่พิมท้อง เนยเลยตั้งใจเอาดอกไม้มาแสดงความยินดีด้วยค่ะ กลิ่นละอองเกสรดอกกุหลาบสีขาวโชยเข้าจมูกทันที ฉันเบือนหน้าหนีและจามออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ภัทรเห็นดังนั้นก็รีบหันไปดุเนยทันที พี่เขาแพ้เกสรดอกไม้ เอาไปเก็บไกลๆ เลย เนยทำหน้าตื่นตระหนกและเม้มปากแน่นอย่างน่าสงสาร ขอโทษค่ะพี่พิม เนยลืมไปจริงๆ... เนยแค่ดีใจแทนพี่มากเกินไปหน่อยค่ะ เธอวางช่อดอกไม้ลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างภัทรอย่างถือวิสาสะ แต่พี่พิมคะ แต่งงานปุบปับแบบนี้ ท้องก็โตขนาดนี้แล้ว... คงไม่ใช่ว่าอยากประชดพี่ภัทร เลยไปคว้าใครก็ไม่รู้มาแต่งงานด้วยหรอกนะคะ? เธอเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก แต่วันนี้วันตรวจครรภ์สำคัญแท้ๆ ทำไมไม่เห็นเงาสามีสุดที่รักของพี่มาดูแลเลยล่ะคะ? หรือว่าเขาเป็นพวกไม่มีความรับผิดชอบ ทิ้งพี่ให้มาเผชิญชะตากรรมคนเดียว? ภัทรได้ยินประโยคเหล่านั้นโดยไม่คิดจะห้ามปราม แถมยังหันมามองฉันราวกับกำลังรอคอยคำตอบ สามีเขาคงยุ่งจนไม่มีเวลามาสนใจหรอก ภัทรตอบแทนฉันด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ไอ้พวกนักแสดงสมทบที่จ้างมาด้วยเงินแค่นี้ จะไปมีความเป็นมืออาชีพได้ยังไงจริงไหม? ฉันมองดูทั้งสองคนรับส่งมุกกันอย่างเข้าขาด้วยใจที่สงบเยือกเย็นอย่างน่าประหลาด นี่หรือคือผู้ชายที่ฉันเคยรักหมดหัวใจมาตลอดเจ็ดปี เขายืนมองคนอื่นเหยียดหยามฉันอย่างหน้าตาเฉย แถมยังคอยเหยียบย่ำซ้ำเติมเพื่อให้ตัวเองสะใจ คุณพิมรดา อยู่ไหมคะ? พยาบาลถือสมุดบันทึกฝากครรภ์เดินออกมาจากห้องตรวจ อยู่ค่ะ ฉันลุกขึ้นยืน พยาบาลมองมองฉันแล้วเลยไปมองภัทรกับเนยที่อยู่ด้านหลัง การตรวจครรภ์ครั้งนี้ต้องมีคู่สมรสร่วมเซ็นเอกสารรับทราบด้วยนะคะ ขอโทษนะคะ ใครเป็นญาติของหญิงตั้งครรภ์คะ? ภัทรก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ ผมครับ ฉันหันกลับไปสบสายตาและขัดจังหวะเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่ใช่ค่ะ พยาบาลชะงักงัน สายตามองสลับไปมาระหว่างฉันกับภัทร มือของภัทรที่ยื่นออกไปหมายจะรับเอกสารค้างเติ่งกลางอากาศ ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที พิม เลิกเล่นตัวได้แล้ว เขาพยายามกดเสียงต่ำเพื่อข่มขู่ ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผลนะ ฉันไม่ได้ปรายตามองเขาแม้แต่น้อย แต่หันไปพูดกับพยาบาลแทน ฉันไม่รู้จักพวกเขาสองคนค่ะ พวกเขาเป็นแค่คนผ่านทาง สามีของฉันกำลังเดินทางมาและใกล้จะถึงแล้วค่ะ พยาบาลพยักหน้ารับรู้แล้วเก็บเอกสารกลับไป ค่ะ งั้นรบกวนคุณแม่รอสามีอยู่ข้างนอกสักครู่นะคะ เอกสารบางอย่างจำเป็นต้องให้คู่สมรสเซ็นยินยอมค่ะ เมื่อพยาบาลเดินกลับเข้าไปในห้องตรวจ ภัทรก็ค่อยๆ ชักมือกลับมาซุกในกระเป๋ากางเกง สายตาที่เขามองฉันแปรเปลี่ยนเป็นดุดันและอันตราย คนผ่านทางงั้นเหรอ? เขาแค่นหัวเราะ สามปีไม่เจอกัน เธอเก่งขึ้นเยอะเลยนะ แม้แต่สถานะญาติเธอก็ไม่ยอมให้ฉันเป็นแล้วงั้นเหรอ? เนยเห็นท่าไม่ดีจึงรีบลุกขึ้นมาเกาะแขนภัทรเอาไว้ พี่ภัทร อย่าโกรธเลยค่ะ เธอหันมามองฉัน ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า พี่พิมคะ พี่ยังโกรธเรื่องล้อเล่นเมื่อสามปีก่อนอยู่อีกเหรอคะ? วันนั้นเนยแค่พนันกับพี่ภัทรขำๆ เพื่อสร้างสีสันในงานแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าพี่จะใจแคบจนรับมุกไม่ได้ แถมยังหนีออกจากงานไปดื้อๆ แบบนั้น เธอพูดราวกับว่าการหนีงานหมั้นเป็นเพียงเรื่องตลก และความเจ็บปวดของฉันเป็นเพียงความใจแคบที่รับมุกไม่ได้ ฉันมองดูใบหน้าแสนสะสวยที่พยายามบีบน้ำตาแล้วรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว เอางานหมั้นมาเป็นเรื่องพนันขำๆ งั้นเหรอคะ? ฉันสบตากับภัทรพล การทิ้งฉันไว้บนเวทีต่อหน้าแขกเหรื่อและญาติผู้ใหญ่ทุกคน คือเรื่องตลกงั้นเหรอ? ฉันหันไปสบตากับเนยต่อ การเหยียบกระโปรงเจ้าสาวของฉันจนเปื้อนโคลน ดึงเวลเจ้าสาวออกไปเล่น แล้วรุมด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงไร้ยางอายที่ยอมลดตัววิ่งตามตื๊อเขา... นี่ก็เป็นเรื่องตลกงั้นเหรอ? เนยหดคอลงทันที แกล้งทำเป็นหวาดกลัวแล้วหลบไปอยู่ข้างหลังภัทร ภัทรขมวดคิ้วมุ่นพลางเอาตัวเข้าบังเธอไว้ พอได้แล้ว! เขาเอ่ยขัดเสียงเข้ม เนยถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ทำอะไรอาจจะไม่มีลิมิตไปบ้าง แต่เธอโตกว่าน้อง ทำไมไม่รู้จักใจกว้างให้อภัยซะบ้าง? เรื่องเล็กน้อยแค่นี้กลับเก็บมาเคียดแค้นตั้งสามปี พิม... เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นคนใจแคบและคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้นะ เมื่อก่อนงั้นเหรอ? ฉันมองดูเขาด้วยสายตาว่างเปล่า เพื่อเตรียมงานหมั้นครั้งนั้น ฉันต้องอดหลับอดนอนครึ่งค่อนเดือนเพื่อปักชื่อของเขาลงบนปกเสื้อสูทด้วยตัวเอง ฉันนั่งรอเขามาลองชุดเจ้าบ่าวจนถึงตีสอง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงคำว่าไม่มีเวลาสั้นๆ ฉันนึกว่าการหมั้นหมายคือจุดเริ่มต้นของความสุข แต่มันกลับเป็นยาพิษที่เขาหยิบยื่นให้ฉันด้วยมือของเขาเอง ภัทรพล ฉันเรียกชื่อเขาเสียงเบา คุณคิดว่าเพียงแค่คุณกวักมือเรียก ฉันก็ต้องคลานกลับไปกระดิกหางประจบสอพลอคุณอย่างไร้ศักดิ์ศรีเหมือนเดิมงั้นเหรอคะ? แววตาของภัทรสั่นไหวไปวูบหนึ่ง ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... ฉันแค่คิดว่าเธอไม่เห็นต้องไปแต่งงานกับผู้ชายกะเล่อกะล่าที่ไหนเพื่อมาประชดฉันเลย เขาเว้นจังหวะ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย สามีของเธอเนี่ยนะ ขนาดวันตรวจครรภ์ยังมาสายเลย เขาจะไปรู้จักและดูแลเธอได้ดีเท่าฉันงั้นเหรอ? เธอกลัวการเจาะเลือดจะตาย ทุกครั้งต้องมีคนคอยปลอบคอยโอ๋ ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันรู้เรื่องนี้ไหม? ฉันมองท่าทางแสนดีที่เขาพยายามแสดงออกมาแล้วรู้สึกสมเพชจับใจ เขาไม่จำเป็นต้องรู้หรอกค่ะ ฉันลูบหน้าท้องเบาๆ เพราะเขาไม่มีวันปล่อยให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้คนเดียวเด็ดขาด ประตูห้องตรวจเปิดออกอีกครั้ง พยาบาลถือชุดเอกสารเดินออกมา คุณพิมรดาคะ นี่เป็นรายงานการฝากครรภ์ครั้งก่อน รบกวนช่วยตรวจสอบข้อมูลด้วยนะคะ พยาบาลยื่นเอกสารมาให้ฉัน ด้วยส่วนสูงของภัทรพล ทำให้เขาสามารถกวาดสายตาผ่านแผ่นกระดาษแผ่นนั้นได้อย่างง่ายดาย สายตาของเขาพลันหยุดกึกอยู่ที่ช่องลงนามคู่สมรสทันที ตรงนั้นมีลายมือชื่อหวัดๆ ของผู้ชายคนหนึ่งเขียนอยู่อย่างชัดเจน ใบหน้าของภัทรแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที นี่เธอถึงขนาดกล้าปลอมแปลงเอกสารทางราชการเพื่อมาหลอกฉันเลยเหรอ? การทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะพิม เธอเสียสติไปแล้วหรือไง?! เขายื่นมือหมายจะแย่งกระดาษแผ่นนั้นไปจากมือฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบและยกเอกสารขึ้นแนบอก คุณภัทร กรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ มือของภัทรค้างเติ่งกลางอากาศ นิ้วมือสั่นระริกด้วยความโกรธจัด เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดี... ดีมาก! เขาหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฉันก็อยากจะรู้นักว่าไอ้เต่าหดหัวที่ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หัวมาในวันนี้ มันจะมีหน้าตาเป็นยังไง! เนยที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็อุทานเสียงหลง ร่างกายเอียงกะเท่เร่ล้มลงมาทางฉันทันที อุ๊ย! เจ็บเท้าจังเลย! เธอกรีดร้องพลางไขว่คว้ามือไปในอากาศ ร่างกายของเธอพุ่งตรงดิ่งมาทางหน้าท้องที่นูนเด่นของฉันทันที โถงทางเดินของโรงพยาบาลไม่ได้กว้างขวางนัก และข้างหลังฉันคือเก้าอี้เหล็กแข็งๆ แถวยาว เมื่อเห็นร่างของเธอพุ่งเข้ามา ฉันรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบป้องหน้าท้องโดยสัญชาตญาณพลางก้าวถอยหลังหนี ปึก! เสียงแผ่นหลังช่วงเอวของฉันกระแทกเข้ากับที่เท้าแขนเหล็กของเก้าอี้อย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากสะเอวแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทันใดนั้น หน้าท้องก็เริ่มแข็งตัวและบีบรัดเป็นระลอก ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้ฉันต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก ฉันพยุงตัวกับเก้าอี้แล้วค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกองกับพื้น พิม! ภัทรร้องอุทานด้วยความตกใจ ทว่าเขากลับไม่ได้ถลาเข้ามาประคองฉันเป็นคนแรก แต่กลับยื่นมือไปรับร่างของเนยที่ล้มลงมาไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง พี่ภัทร เนยเจ็บ... เนยซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา น้ำตาไหลพรากเป็นทาง เนยไม่ได้ตั้งใจนะคะ เนยแค่ยืนไม่อยู่จริงๆ ภัทรคอยลูบหลังปลอบโยนเนย พลางหันมามองฉันด้วยสายตาตำหนิปนหงุดหงิด พิม! เธอเห็นอยู่ว่าน้องเจ็บเท้า ทำไมไม่ช่วยพยุงน้องไว้ล่ะ? แล้วเธอจะหลบทำไม? โดนชนแค่นิดเดียวมันจะตายรึไง ถึงขนาดต้องลงไปนอนแกล้งเจ็บอยู่บนพื้นแบบนั้น?! ฉันกุมท้องแน่น ความเจ็บปวดบีบคั้นจนไม่มีแม้แต่แรงจะเอ่ยปาก ความรู้สึกปวดหน่วงในท้องเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนลางสังหรณ์ร้ายเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจ พยาบาลได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบวิ่งออกมาดูทันที เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมคนท้องถึงไปนอนอยู่บนพื้นแบบนั้นล่ะ?! เมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดของฉัน พยาบาลรีบกดปุ่มฉุกเฉินบนผนังทันที ใครก็ได้ เอาเตียงเคลื่อนย้ายมาด่วน! คนไข้มีภาวะแท้งคุกคาม! โถงทางเดินพลันตกอยู่ในความโกลาหล เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์รีบเข็นเตียงฉุกเฉินเข้ามาประคองร่างของฉันขึ้นนอนอย่างระมัดระวัง จังหวะนั้นเองที่ภัทรพลเริ่มตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์ เขาปล่อยตัวเนยออกแล้วรีบก้าวเข้าตามเตียงมาติดๆ พิม เธอเป็นยังไงบ้าง? น้ำเสียงของเขาเจือปนความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด แต่ฉันหลับตาลง ไม่อยากแม้แต่จะเห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของเขาอีก เจ้าหน้าที่รีบเข็นเตียงตรงไปยังห้องฉุกเฉินทันที ภัทรพยายามจะเดินตามเข้าไปข้างในแต่ถูกพยาบาลขวางไว้พร้อมยื่นบอร์ดคลิปบอร์ดเอกสารยินยอมมาตรงหน้า ญาติกรุณารอข้างนอกค่ะ สถานการณ์ฉุกเฉินมาก รบกวนเซ็นใบยินยอมรับความเสี่ยงเพื่อทำการรักษาด่วนค่ะ! ภัทรไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบคว้าปากกาเตรียมจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่หัวปากกาจะสัมผัสกระดาษ มือเรียวยาวที่ข้อกระดูกเด่นชัดข้างหนึ่งก็ยื่นมาจับบอร์ดเอกสารแผ่นนั้นไว้แน่น คุณภัทรครับ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแสนเย็นชาของชายคนหนึ่งดังขึ้นในความเงียบของโถงทางเดิน คุณมีสิทธิ์อะไรมาเซ็นเอกสารยินยอมรับความเสี่ยงในการรักษาของภรรยาผมครับ?