เกิดใหม่ในห้องคลอด แก้แค้นให้สะใจ

1 ก่อนตาย ข้าพร่ำบอกลูกชายซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เมื่อข้าสิ้นใจ ให้ยกหัวใจของข้าให้สามีของข้า ท่านพชร ผู้ต้องทนทุกข์จากโรคกล้ามเนื้อหัวใจอ่อนแรงมาสามสิบปี นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าจะทำให้ท่านได้ แต่ลูกชายกลับสะบัดมือข้าออกอย่างหงุดหงิด “พอเถอะ! อย่ามาทำเป็นคนดีหน่อยเลย! พ่อไม่ได้ป่วยอะไรสักหน่อย” ข้าคิดว่าข้าได้ยินผิดไป “อะไรนะ?” เขาแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “หลายปีมานี้ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ไม่ยอมหย่า พ่อจะจำเป็นต้องแกล้งป่วยแอบไปอยู่กับป้าบุหลัน ทำไม?” ข้าตัวสั่นไปทั้งตัว ให้เขาเอาหลักฐานมาให้ดู ลูกชายยื่นทะเบียนสมรสมาให้ข้า ข้างบนนั้นคือชื่อของพชรและพี่สะใภ้ม่ายของข้า บุหลัน ทั้งสองซบกันอย่างสนิทสนม ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ชั่วขณะนั้น ข้าเจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด แท้จริงแล้ว บ้านที่ข้าอุตส่าห์สร้างมาครึ่งชีวิต กลับกลายเป็นเรื่องหลอกลวงที่ไร้ความจริงใจ! ลูกชายสีหน้าเรียบเฉย: “ที่จริงแล้วป้าบุหลันคือแม่แท้ๆ ของผม ลูกของแม่น่ะจมน้ำตายในอ่างอาบน้ำไปนานแล้ว ตอนนั้นพ่อกับป้าบุหลันอดใจไม่ไหว ทำให้เธอคลอดก่อนกำหนดและเสียเลือดมาก คลอดผมในวันเดียวกับที่แม่คลอด พอรู้เรื่องพ่อก็ใจสั่นกลัวว่าแม่จะอาละวาดไม่เลิก เลยแกล้งป่วยมาสามสิบปี” ข้าทรุดตัวลงกับพื้น เลือดพุ่งออกมาจากปาก “ทำไมเพิ่งมาบอกข้าตอนนี้?” แต่ลูกชายกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชัง: “แม่ยึดครองบ้านของเรามาสามสิบปี พอใกล้ตายยังอยากให้พ่อติดหนี้บุญคุณแม่อีกเหรอ? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?” ข้าขมขื่นไปทั่วทั้งปาก ทำได้เพียงสิ้นใจไปพร้อมกับความเสียใจ พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้าก็กลับมาอยู่ในห้องคลอดข้างห้องของพี่สะใภ้ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นมาจากเบื้องล่าง! ... ข้านอนราบอยู่บนเตียงเหมือนร่างกายจะแยกออกจากกัน พยาบาลอุ้มเด็กมาให้ข้าดูแวบหนึ่ง เป็นเด็กผู้ชาย หน้าตาเหี่ยวย่น ร้องไห้เสียงดังลั่น ข้าอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ อดทนกับความเจ็บปวดจากเบื้องล่าง เดินไปยังห้องน้ำสุดทางเดิน ห้องน้ำอยู่ใกล้กับห้องพักของบุหลัน เสียงพูดคุยจากห้องข้างๆ ดังแว่วมา เป็นเสียงดีใจของพชร “บุหลัน ดูสิ ลูกมีปานที่ไหล่ เหมือนของพี่เป๊ะเลย” เสียงของบุหลันแผ่วเบาแต่เจือด้วยรอยยิ้ม “ก็เพราะพี่นั่นแหละ เกือบจะคลอดแล้วเมื่อวานยังอดใจไม่ไหวเลย... เลยทำให้หนูคลอดก่อนกำหนด” พชรหัวเราะเบาๆ “พี่ผิดเอง แต่คลอดก่อนกำหนดก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องหาข้ออ้างดึงเวลาหลังจากที่อรทัยคลอดแล้ว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “น้องไม่ต้องห่วงนะ ตั้งแต่น้องอรทัยท้อง พี่เห็นท้องนั่นแล้วคลื่นไส้ ไม่เคยแตะต้องเลยสักครั้ง เดี๋ยวพี่จะให้หมอออกใบรับรองว่าโรคหัวใจของพี่ทรุดหนักขึ้น ต่อไปนี้จะอยู่ร่วมห้องไม่ได้อีก” ข้าฟังแล้วเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ตอนท้องข้าอาเจียนจนเวียนหัว ท่านก็แค่บอกว่าท่านหัวใจไม่ค่อยดี กลัวเสียงดัง ข้าสงสารท่าน ก็แบกรับทุกอย่างไว้เอง ต่อมา ท่านก็ไม่กระตือรือร้นกับข้าอีก ข้าคิดว่าท่านสุขภาพไม่ดี อารมณ์เสีย แท้จริงแล้ว ท่านก็แค่รังเกียจข้าว่าเป็นตัวขัดขวาง ข้าสูดหายใจลึกๆ แล้วส่งข้อความไปหาพยาบาลผู้ชายที่ข้าซื้อตัวไว้ตั้งแต่แรกที่ข้าฟื้นคืนชีพ: 【เปลี่ยนป้ายชื่อเด็กได้แล้ว】 จากนั้นข้าก็ลบข้อความกลับไปที่ห้องพักและแกล้งนอนหลับ ไม่นาน ข้าก็ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา ข้าไม่ได้ลืมตา ฟังเสียงคนนั้นอุ้มเด็กออกไปอย่างเงียบๆ วันรุ่งขึ้น พชรมาที่โรงพยาบาล ใบหน้ายังคงซีดขาว ตามหลังมาด้วยหมอหลายคน และเตียงคนไข้ของบุหลัน เธอนอนพิงเตียงคนไข้ ดูอ่อนแรง พชรเดินมาที่เตียงของข้า “ที่รัก คุณลำบากมากนะ” ข้ามองท่าน หัวเราะเยาะในใจ ท่านเหมือนพูดขึ้นมาลอยๆ “ลูกของพี่สะใภ้ไม่รอด คลอดก่อนกำหนดเสียชีวิตแล้ว เธออารมณ์ไม่ดี ผมเลยให้เธอย้ายมาอยู่ห้องวีไอพีนี้สักสองสามวัน จะได้เงียบๆ พักฟื้นได้สะดวก” ข้าไม่ได้พูดอะไร “เธอเป็นพี่สะใภ้ของคุณนะ พี่ชายก็จากไปนานแล้ว ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน ผมอยากให้เธอเป็นแม่ทูนหัวของลูก คุณว่าไง?” ข้าจ้องมองดวงตาของท่าน ในดวงตานั้นไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิด ท่านห่อหุ้มความอื้อฉาวของการเป็นชู้กับพี่สะใภ้และมีลูกด้วยกัน ให้กลายเป็นความเมตตาของสามีที่มีต่อพี่สะใภ้ “ดีค่ะ” ข้าพยักหน้าเบาๆ พชรพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันไปหยิบกระติกน้ำจะออกไปตักน้ำ สายตาข้ากวาดไปที่กางเกงรัดหน้าท้องข้างเตียงของข้า เป็นไซส์ของบุหลัน แม้แต่กางเกงรัดหน้าท้องที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้า ก็ยังซื้อตามขนาดตัวของเธอ ข้าพลันรู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขบขันเหลือเกิน พชรถือแก้วน้ำออกไปแล้ว แพทย์และพยาบาลก็ลาออกจากห้องไปด้วย แต่บุหลันกลับค่อยๆ ตัวตั้งขึ้น เดินเข้าหาเตียงเด็กโดยไม่รู้ตัว “พี่สะใภ้เพิ่งคลอดบุตรเสร็จ อย่าเดินไปมาหรอกนะ” ข้าพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลง เธอจ้องมองข้ามา ยิ้มอ่อนโยน “ฉันแค่อยากเห็นลูกน้อยหน่อยเท่านั้น” “ไม่จำเป็น เขาเพิ่งหลับไป” ข้าขวางตัวไว้หน้าเตียงเด็ก แล้วผลักเธอออกไปอย่างรวดเร็ว บุหลันร้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน แล้วล้มตัวลงบนพื้น “บุหลัน!” พชรร้องตกใจวิ่งเข้ามา ปลายชุดผ่าตัดของเธอซึมเลือดสีแดงเข้ม อาการแผลฉีกออก “อรทัย ฉันแค่อยากมองลูกของเธอทำไมต้องผลักฉันล่ะ… หรือว่ากลัวฉันนำเคราะห์ร้ายมาสู่ลูกเหรอ ฉันเศร้าใจจังเลย” พชรยกศีรษะขึ้นอย่างโกรธเคือง สายตาที่มองมาหาข้าแหลมคมเหมือนมีด “อรทัย! พี่สะใภ้เพิ่งผ่าตัดเสร็จทำไมต้องผลักเธอ?” “เธอโกรธจนสติหลุดไปแล้วใช่ไหม ฉันจะให้ย้ายพี่สะใภ้ไปห้องพักระดับพรีเมียม เธออยู่เงียบๆ ปรับอารมณ์ให้ดีนะ” หลายวันติดต่อกัน พชรไม่เคยมาหาข้าเลย แผลที่ตัวยังเจ็บแปลบๆ แต่ข้าก็อดทนไว้ ไม่เคยกดปุ่มเรียกพยาบาลแม้แต่ครั้งเดียว วันที่ห้า มารดาของข้ามาเยือน เมื่อเธอเปิดประตูห้องพัก ข้ากำลังเอียงศีรษะมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง เธอมองเห็นข้าก็ร้องไห้ไหว “ทำไมผอมลงขนาดนี้นะลูก?” ข้ายิ้มเบาๆ ตอบว่าไม่มีอะไร เป็นอาการปกติหลังคลอดบุตร แต่มารดาไม่เชื่อ ต้องการยกผ้าห่มดูแผลของข้า ผ้าปิดแผลเต็มไปด้วยรอยเลือด น้ำตาของมารดาไหลรินทันที เธอรีบเรียกพยาบาลอย่างตกใจ ข้าถูกช่วยไปผ่าตัดเย็บแผลใหม่ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโดนแผลที่ฉีกทำให้เจ็บจนแทบไม่ไหว แต่ข้าก็อดทนไม่ออกเสียงร้องเลย มารดายืนเฝ้าอยู่ข้างๆ มือสั่นไม่หยุด “เป็นเพราะพชรทำร้ายเธอใช่ไหม?” ข้าไม่อยากให้เธอกังวล จึงตอบว่า “ไม่มีอะไรหรอกแม่ เขาสุขภาพไม่ค่อยดี จึงไม่มีเวลามาดูแล” มารดาเปิดปากอยากพูดอะไร แต่ก็กลืนคำพูดกลับไป “ลุงของเธอจะมาถึงวันนี้แล้ว ถ้ามีเรื่องทุกข์ใจอะไรก็พูดกับเขาได้ เขาจะช่วยเหลือลูกได้” ข้าตกใจเล็กน้อย ลุงชื่อจอหงวน เป็นประธานบริษัทหยางเจิ้ง ในเมืองนี้เพียงแค่เขาพูดคำเดียว ผู้คนในเมืองต่างก็ต้องเกรงกลัว ตลอดหลายปีที่แต่งงานเข้ามาในครอบครัวพชร ข้าก็ไม่ค่อยติดต่อกับลุงเท่าไหร่ เพราะไม่อยากสร้างภาระให้ผู้อื่น จึงไม่เคยขอความช่วยเหลือจากเขา แต่ครั้งนี้ ข้ารู้สึกว่าตัวเองไม่อาจฝืนใจผ่านไปคนเดียวได้อีกแล้ว หลังจากมารดาออกไปรอลุง ข้าเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำปลายทางเดิน เมื่อกลับมาห้องพัก เตียงเด็กกลับว่างเปล่า “ลูกไปไหนแล้ว?” ข้าถามพยาบาลด้วยความตกใจ พยาบาลไม่ยกศีรษะขึ้นมองตอบว่า “คุณพชรมาอุ้มไปแล้ว บอกให้พี่สะใภ้ช่วยดูแลเด็กไว้” สมองข้าวุ่นหนักทันที ข่าวิ่งไปยังห้องพักของบุหลันทันที พยาบาลชายที่ข้าจ้างไว้ติดตามมาด้วย เขาคือคนที่ข้าจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า คอยเฝ้าดูสถานการณ์ตลอดเวลา เพิ่งเปิดประตูเข้าไป ข้าก็เห็นบุหลันเอียงตัวบนเตียง ถอดชุดผ่าตัดออกครึ่งตัวกำลังให้นมบุตร ส่วนพชรก็นั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงยิ้มมีความสุข ข้าวิ่งเข้าไปฉุดลูกออกจากอกบุหลันทันที ลูกถูกฉุดตื่นขึ้นร้องไห้ดังสนั่น บุหลันรีบปกปิดหน้าอก น้ำตาไหลออกทันที “อรทัย เธอทำอะไรนะ?” พชรยืนขึ้นใบหน้าโกรธเคือง “ลุงกำลังจะมา ส่งของขวัญให้หลาน ฉันต้องพาลูกกลับไปตอนนี้เลย” ข้ากอดลูกไว้แน่น น้ำเสียงเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง พชรขมวดคิ้ว “ทำไมรีบขนาดนี้ บุหลันมีนมอัดเจ็บอยู่ ให้ลูกดูดนมช่วยบรรเทาได้ไงล่ะ?” ข้าไม่สนใจคำพูดของเขาเตรียมเดินทางออกไป แต่ในทันใด บุหลันก็จิ้มแขนเล็กของลูกอย่างแรง ลูกร้องไห้โหยหิวดังมาก ข้าผลักเธอออกไปทันที “เธอกล้าจิ้มลูกของฉัน!” บุหลันหดมือกลับ น้ำตาไหลรินทันที “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…แค่อยากจับเขาไว้เท่านั้น” พยาบาลชายที่ข้าจ้างไม่สามารถทนเห็นได้อีกต่อไป วิ่งมาขวางหน้าข้า “คุณคะ เด็กยังเล็กไม่ควรทำแบบนี้นะ—” ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีร่างกายสองคนวิ่งเข้ามาจับพยาบาลชายกดลงบนพื้น พชรมองลงมาที่เขาด้วยสายตาดูหมิ่นแล้วยิ้มเยาะ “เป็นแค่พยาบาลธรรมดา กล้าออกเสียงแทรกแซงเรื่องของเจ้านายเหรอ?” พูดจบก็ตบหน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานใบหน้าของพยาบาลก็บวมบุบ มีเลือดไหลออกจากมุมปาก “ปล่อยเขาไป!” ข้าพยายามเข้าไปช่วย แต่ถูกอีกคนกดไหล่ไว้ไม่ให้ขยับ “ส่งเขาไปสถานีตำรวจ” พชรพูดอย่างเฉยเมย “กล้าทำร้ายลูกของฉัน กล้าหาญมากจริงๆ” เขาอุ้มลูกออกจากอกของข้าไป ลูกยังคงร้องไห้อยู่ รอยจิ้มสีแดงบนแขนเด็กชัดเจนมาก พชรมองเห็นก็ตกใจเป็นอย่างมาก เขาพลิกตัวลูกขึ้นเปิดเสื้อผ้าดูไหล่ ไม่มีรอยปานใดๆ เลย “รอยปานหายไปไหน? รอยปานบนไหล่ลูกหายไปไหนแล้ว?” เสียงร้องไห้ของลูกเจาะหูทำให้ข้าเจ็บปวดที่หัวใจ ข้าพยายามเข้าไปฉุดลูกกลับมา แต่พชรเตะท้องข้าอย่างแรง แผลที่เพิ่งเย็บเสร็จฉีกออกทันที ความเจ็บปวดแพร่ไปทั่วร่างกาย ข้าม้วนตัวลงบนพื้นไม่สามารถออกเสียงร้องได้เลย พชรกอดลูกมองลงมาที่ข้าใบหน้าโกรธมาก “อรทัย เธอมีผู้ชายอื่นข้างนอกใช่ไหม? เด็กคนนี้เป็นลูกของใครกันแน่?” ข้าเหงื่อแตกทั่วศีรษะ กรามแน่นไม่พูดคำใด ความเงียบของข้าทำให้เขาโกรธมากขึ้น เขายิ้มเยาะแล้วมองไปที่พยาบาลชายที่หมดสติอยู่บนพื้น “ไม่พูดใช่ไหม ก็แปลว่าเธอคบชู้กับพยาบาลคนนี้แหละ” เขาส่งลูกให้บุหลัน แล้วสั่งร่างกายรักษาความปลอดภัย “จัดการให้เขาไม่สามารถมีบุตรได้ตลอดชีวิต” “เธอกล้าทำ!” ข้าพยายามลุกขึ้น แต่ถูกกดไว้อีกครั้ง ร่างกายรักษาความปลอดภัยต่อยพยาบาลชายโดยเฉพาะบริเวณต้นขา เขาหมดสติไปแล้วแต่ร่างกายยังกระตุกตามอาการ สนามเลือดไหลทั่วพื้น “หยุดเดี๋ยวนี้! เธอกำลังทำผิดกฎหมายนะ!” ข้าร้องตะโกนจนเสียงแหบแห้ง พชรจัดระเบียบแขนเสื้อแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “เธอคบชู้ขณะสมรส มีลูกนอกสมรส ยังกล้าพูดเรื่องกฎหมายอีกเหรอ? เชื่อไหมฉันจะให้เธอออกจากบ้านโดยไม่มีทรัพย์สินใดๆ เลย” บุหลันกอดลูกร้องไห้โศกเศร้า “พี่สาวคืนลูกให้ฉันเถอะ เราไม่เอาเรื่องแล้ว แค่ให้ลูกปลอดภัยก็พอแล้วนะ” ข้ากรามแน่นไม่ยอมยอมแพ้ ไม่นานมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบเดินเข้ามา เป็นมารดาของข้ามาถึงก่อน เธอมองเห็นสถานการณ์โกลาหลทันทีหน้าซีดขาว “อรทัย เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ?” เธอวิ่งมาอ้อมกอดข้าเสียงสั่น พชรสั่งให้ร่างกายรักษาความปลอดภัยเตะเข่าโค้งของมารดา มารดาล้มลงเข่าอย่างกะทันหัน “พชร เธอทำอะไร!” มารดาร้องตกใจ พชรมองด้วยสายตาที่เย็นชาไม่มีอารมณ์ “อรทัย ฉันถามแค่ครั้งเดียว ลูกแท้ๆ อยู่ที่ไหน? ถ้าไม่พูด คนต่อไปที่จะโดนทำร้ายคือแม่ของเธอ” มารดาตากล้างตาขนาดใหญ่ ร่างกายสั่นไม่หยุด “เธอบ้าจริงๆ กล้าทำร้ายฉันล่ะก็ลองดู น้องชายของฉันจอหงวนจะไม่ปล่อยเธอไปแน่นอน…” ยังไม่ทันพูดจบ ก็โดนตบหน้าอย่างแรง ร่างกายรักษาความปลอดภัยตบหน้ามารดาซ้ายขวาสลับกัน เลือดไหลจากคาง ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าบวมผิดปกติ แต่มารดากรามแน่นไม่ออกเสียงร้องเลย เธอเป็นภรรยาม่ายของทหารผู้เสียสละ เมื่อบิดาของข้าเสียชีวิต เธอเลี้ยงดูข้าโตขึ้นมาโดยลำพัง ไม่เคยอ้อนวอนใครมาก่อน แต่ตอนนี้เธอต้องคุกเข่าถูกตบหน้าเหมือนสัตว์เลี้ยง ข้าบ้าคลั่งพยายามวิ่งเข้าไป แต่ถูกกดแขนไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว “พชร เธอบ้าแล้วนะ! เธอกำลังทำร้ายแม่ของฉัน เธอจะต้องได้รับโทษหนักแน่นอน!” พชรยิ้มเยาะ “แค่ภรรยาม่ายที่สามีตายไป จะทำอะไรได้ล่ะ? ถ้ามีสื่อมา ฉันก็แค่บอกว่าแม่ของเธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ ช่วยเธอหาคนรักนอกสมรส ฉันแค่จัดการเรื่องภายในครอบครัวเท่านั้นเอง” เขาเดินมาจับคางข้าบังคับให้ข้ามองหน้าเขา “ลูกแท้ๆ อยู่ที่ไหน? เธอซ่อนไว้ที่ไหนแล้ว?” ข้ามองใบหน้าเท็จของเขาแล้วยิ้มออกมา “พวกคุณฆ่าลูกคนนั้นด้วยมือตัวเอง ตอนนี้มาถามฉันว่าเขาอยู่ที่ไหนเหรอ?” มือของพชรหยุดนิ่ง เสียงร้องไห้ของบุหลันก็เงียบลงทันที “เธอพูดอะไรนะ?” เสียงพูดของพชรเปลี่ยนไป ใบหน้าบุหลันซีดจนไม่มีสีเลือด เธอมองลูกที่กอดไว้ปากสั่นไม่หยุด เธอร้องตะโกนดังมาก “เธอโกหก! เป็นไปไม่ได้!” “ไม่…เป็นไปไม่ได้…” เสียงพูดของพชรสั่นไม่หยุด เขาสะดุดถอยหลังไปชนโต๊ะข้างเตียง บุหลันเสียสติไปแล้วกอดลูกร้องไห้โหยหิว “ลูกของฉัน! คืนลูกให้ฉัน!” ข้ามองเห็นท่าทางของทั้งสองคน ไม่มีความสุขใดๆ ในใจ เพียงแค่ความหนาวเหน็บที่ซึมเข้าไปในกระดูก พชรยกศีรษะขึ้นตาแดงคล้ายสัตว์ที่ถูกขับไล่จนสิ้นทาง “เธอซ่อนลูกชายของฉันไว้ที่ไหน? พูดออกมา!” เขาวิ่งมาจับคอข้าบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ ข้าหายใจลำบาก ทัศน์ภาพเบลอไปเรื่อยๆ “ไม่พูดใช่ไหม ดีแล้ว” เขาปล่อยมือออกแล้วสั่งร่างกายรักษาความปลอดภัย “ลากเธอไปห้องผ่าตัด ตัดมดลูกทิ้ง ให้เธอไม่มีโอกาสมีบุตรได้อีกตลอดชีวิต” มารดาร้องตะโกน “เธอกล้าทำ! จอหงวนจะไม่ยกโทษให้เธอแน่นอน!” พชรแกล้งไม่ได้ยินแล้วสั่งให้ลากตัวข้าออกไป ข้าต่อสู้อย่างสิ้นหวังจนชุดผ่าตัดฉีกขาดไหล่โผล่ออกมา ผู้คนในทางเดินมองมาหมดแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรกแซง ประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามา ข้าถูกกดลงบนเตียงผ่าตัด มือเท้าถูกมัดไว้ เสื้อผ้าถูกถอดออก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อทำให้ข้าอยากอาเจียน “เริ่มทำงานได้แล้ว” พชรสั่งแพทย์ด้วยใบหน้าโหดร้าย ขณะที่มีดผ่าตัดกำลังจะตกลงมา ประตูห้องถูกเตะเปิดจากภายนอกอย่างแรง “ฉันดูว่าใครกล้าทำอะไร!”