ความปรารถนาที่ต้องเก็บซ่อน

ในวัยเยาว์ ข้าด้วยความพยายามลุยขึ้นมาจากระดับล่าง จนสร้างชื่อเสียงในแวดวงตั้งแต่อายุยังน้อย ปัจจุบัน ข้าถูกมองว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงและศีลธรรมอันสูงในสายตาคนอื่น แต่ข้ากลับใส่ใจกับชื่อเสียงที่ข้าสร้างมาอย่างยากลำบากมากกว่าทุกคน ข้าได้เกิดความรู้สึกที่ไม่ควรจะมีต่อนักศึกษาของตัวเอง เมื่อเธอยืนอยู่ตรงหน้า รายงานความคืบหน้าโครงงานอย่างจริงจัง ริมฝีปากขยับไปมาตามถ้อยคำ ข้าพลับไม่ควบคุม คิดขึ้นมาด้วยความไร้สาระว่า – ถ้าจูบเธอ จะรู้สึกอย่างไร ความรู้สึกลับซ่อนเร้นนี้ กลับไม่อาจหลอกภรรยาข้าผ่านไปได้ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของข้า แต่ถามด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณอยากมีอะไรกับเธอใช่ไหมคะ” ทันทีหลังจากนั้น เธอกลับพูดสิ่งที่ทำให้ข้าตกใจยิ่งกว่าเดิม “ฉันช่วยคุณได้ค่ะ” ใจข้าอิ่มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าดำเนินตามความปรารถนานี้เลยแม้แต่น้อย 1 ข้ามองเธอด้วยความประหลาดใจ ภรรยาเลื่อนแว่นขึ้นอ gentleness เต็มไปหมด “อย่ามองฉันแบบนั้นเลยค่ะ งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์พิสูจน์แล้วว่าความรักมีอายุแค่เจ็ดปีเท่านั้น” “การที่เราจะซื่อสัตย์ต่อคนคนเดียวตลอดชีวิต มันขัดกับธรรมชาติของมนุษย์อยู่แล้ว” “ยิ่งกว่านั้น คุณในตำแหน่งนี้ การมีผู้หญิงที่เข้าใจใจ ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอคะ” “เงื่อนไขอะไร” ข้ามองภรรยาโดยตรง เธอไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ ภรรยายื่นบัตรธนาคารให้ข้า “พรุ่งนี้ โอนเงินหนึ่งล้านบาทเข้าบัญชีนี้ให้ฉันสิคะ ฉันต้องใช้” ข้าตกลงโดยไม่ลังเลนาน เพราะหนึ่งล้านบาท สำหรับข้าในตอนนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ วันรุ่งขึ้น ภรรยาก็ชวนนักศึกษาคนนั้นมาบ้าน เธอชื่ออัญญา มีดวงตาเหมือนลูกกวาง เลียบใสแวววาว อัญญาแสดงความเคารพต่อพวกเราอย่างสุภาพ จากนั้นมองรอบบ้าน แล้วใบหน้าแดงก่ำถาม “พี่ศรีเชนไม่อยู่บ้านเหรอคะ” ความรักที่ซ่อนเร้นของเด็กสาว ปรากฏชัดอยู่บนใบหน้า และศรีเชน ก็คือลูกชายของข้า ข้าอารมณ์รุนแรงขึ้นมาเล็กน้อย ผู้หญิงที่ข้าชอบ กลับไปหลงรักลูกชายของข้า ภรรยาเดินถือจานผลไม้เข้ามา อธิบายกับอัญญาว่า “ศรีเชนไปดูแสงเหนือกับเพื่อนค่ะ” “แต่ใกล้ปีใหม่แล้ว บ้านเงียบเหงา จึงอยากชวนหนูมาอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่สองคน” “หนูไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ” อัญญารีบตอบว่าไม่ว่าอะไร ภรรยาทำอาหารเก่งมาก ทำกับข้าวเต็มโต๊ะ ระหว่างมื้อ เธอก็คะยั้นให้อัญญาดื่มเหล้าตลอดเวลา อัญญาเกรงใจจึงปฏิเสธไม่ได้ จนสุดท้ายเธออ้างว่าดื่มมากเกินไป ไม่สามารถกลับหอพักได้ ภรรยาเข้าใจเด็กสาวดีกว่าข้า เธอบอก “ดื่มมากแล้วก็นอนค้างที่นี่เถอะค่ะ” “ศรีเชนจะกลับพรุ่งนี้ พอดีให้เขาไปส่งหนู” ใบหน้าอัญญาแดงก่ำ ไม่ปฏิเสธอีก ยังพยายามทำให้ตัวเองเมามายมากขึ้น ข้าอึดอัดใจมากขึ้น เธอก็ยังเป็นแค่เด็กสาวที่เพิ่งเริ่มเดินในโลก ไม่นานเธอก็หลับบนโต๊ะ ข้าจ้องมองภรรยา “เธอรู้มาตลอดว่าอัญญาชอบศรีเชนใช่ไหม” ภรรยาไม่ตอบ แต่กลับยกกระโปรงของอัญญาขึ้น เผยขาที่ขาวเรียว ฝ่ามือเธอลูบไล้บนผิวหนัง แล้วหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “ยังเด็กอยู่ดี วัยดอกไม้ผลิบาน” “ตัวนุ่มนวลจนบีบน้ำได้” “จึงไม่ใช่แค่สามีของฉัน แม้แต่ลูกชายก็หลงใหลเธอ” ข้าจ้องมองเธออย่างแรง “งั้นหนึ่งล้านบาท เป็นแค่เหตุผลหนึ่ง” “สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเธอต้องการหยุดเธอไม่ให้เข้ากับศรีเชนใช่ไหม” ภรรยาจิบเหล้าลำพัง “ฮันชิง คุณกับฉัน ลุกขึ้นมาจากข้างล่างด้วยกัน” “ความยากลำบากของคนล่างสุด ไม่มีใครรู้ดีเหมือนเรา” “ลูกชายของเราในอนาคต จะต้องยืนบนบ่าของพ่อแม่” “เพื่อขึ้นไปสัมผัสทรัพยากรระดับสูง” “ไม่ใช่แต่งงานกับเด็กสาวชนบทที่อาศัยเงินช่วยเหลือ” “กลัวใช้ค่าเดินทางจนกลับบ้านไม่กล้า” “การแต่งงานคือเครื่องมือสำคัญของฐานะ ฉันละเลยไม่ได้” ข้าตระหนักแผนการของภรรยาได้แล้ว ช่วยให้ข้าได้อัญญาเป็นเหตุผลหนึ่ง แต่ที่สำคัญกว่า คือเธอต้องการตัดความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายและเธอให้สิ้นสุด ภรรยาให้ข้าช่วยพยุงอัญญาไปห้อง เมื่อมือข้าสัมผัสแขนเธอ กลิ่นหอมของเด็กสาวพุ่งเข้ามาในจิตใจ ข้าตั้งใจจะพยุงไปห้องรับแขก แต่ภรรยากลับเดินตรงไปห้องนอนหลักของพวกเรา ภรรยาจ้องมองข้า “คุณโดนกามหลงใหลจนไร้ความคิดจริงๆ” “พยุงไปห้องนอนเราสิ แล้วอ้างว่าเธอดื่มเมาเดินผิดห้อง” “พยุงไปห้องรับแขก จะอธิบายยังไง” คำตำหนิของเธอแหลมคม ข้าอารมณ์รุนแรงเล็กน้อย แต่ใจข้าตอนนี้อิ่มไปด้วยอัญญา ผิวขาวเนียน กลิ่นหอมหวาน ทุกอย่างกระตุ้นข้า จึงขี้เกียจโต้เถียงกับภรรยา ถึงห้องนอนแล้ว ข้าคิดว่าเธอจะออกไปทันที แต่ไม่คาดคิด เธอไม่เพียงไม่ออก ยังปลดกระดุมเสื้อของอัญญาทีละเม็ด ข้าจับมือเธอไว้ มองด้วยความประหลาดใจ “เธอทำอะไร” ภรรยามองข้าอย่างเยาะหยัน “คุณอยู่ในตำแหน่งสูงนานเกินไปใช่ไหม” “ลืมกฎการอยู่รอดของคนระดับล่างไปแล้ว” “ถ้าคืนนี้พวกคุณมีความสัมพันธ์กัน คุณคิดว่าศีลธรรมจะทำให้เธอเก็บความลับตลอดไปหรือ” “มันเป็นไปไม่ได้” เธอจ้องมองข้าพูดทีละคำ “อย่าลืมสิ คนที่จะเงียบปากได้ง่ายกว่าศีลธรรมและชื่อเสียง คือจุดอ่อน” ภรรยากลับกระชากเสื้อผ้าของอัญญาออกทั้งหมด ในพริบตา อัญญาเผยร่างกายอย่างไร้สิ่งปกปิดต่อหน้าข้า ข้ากลืนน้ำลายลงคอ ภรรยาหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปอัญญาทุกส่วนอย่างละเอียด แล้วจ้องมองข้าด้วยความพอใจ “ก่อนตัดสินใจช่วยคุณ ฉันสืบครอบครัวเธอจนละเอียดแล้ว” “บ้านยากจน พ่อแม่ส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัยด้วยความทุกข์ยาก” “หวังแค่เธอจะประสบผลสำเร็จ รักเธอมาก” “แต่รักหน้ากากของตัวเองมากกว่า” “คำว่าตายเพื่อหน้า ไม่ใช่เรื่องเล่าเช่นเดียว” “ถ้าเธอแสดงปฏิกิริยารุนแรง เราก็สามารถขู่ว่าจะพิมพ์รูปออก” “เผยแพร่ทั่วหมู่บ้านของเธอ” ข้ามองภรรยาด้วยความประหลาดใจ ใจหวาดกลัวขึ้นมา ใช่แล้ว อยู่ในตำแแน่งสูงมาหลายปี พวกเราทั้งสองก็ปิดบังตัวตนที่แท้จริง ข้าลืมไปแล้วว่า ที่แท้เราทั้งคู่ก็แค่คนเห็นแก่ตัว ข้ากำลังเผชิญหน้ากับภรรยา ศรีเชนก็โทรวิดีโอคอลมาพอดี ข้ากับภรรยามองหน้ากัน แล้วเดินไปห้องนั่งเล่นด้วยกัน ภรรยาแต่งหน้าใหม่ ให้ใบหน้าอ่อนโยนวินาทีถัดไปรับสาย ปลายสาย ศรีเชนหัวเราะสดใสภายใต้แสงเหนือ โชว์ทิวทัศน์ให้พวกเราดู บอกว่าปีหน้าจะมาด้วยกัน ท้ายสายเขากล่าว “เพื่อนทุกคนอิจฉาผมที่เป็นลูกของพ่อแม่” “พ่อแม่ครับ ผมรักพ่อแม่ พ่อแม่เป็นความภาคภูมิใจตลอดไป” หลังวางสาย ภรรยาจัดเรียงรูปที่ถ่ายเมื่อครู่ แม้แต่เขียนเอกสารคำชี้แจง เธอเป็นศาสตราจารย์นิติศาสตร์และอักษรศาสตร์ เชี่ยวชาญเรื่องนี้เป็นอย่างดี ข้ารีบเข้าห้อง มองใบหน้าอัญญาที่หลับใหลสงบ ข้าไม่ลังเลวินาทีเดียว เอาใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ อัญญาเหมือนดอกไม้สวยงาม และดอกไม้ดอกนี้ จะบานเพื่อข้าในคืนนี้ ข้าคิดเช่นนั้น กระชากผ้าห่มออก มือข้าค่อยๆ เลื่อนลงไปล่าง กลางคัน อัญญาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ข้าตกใจจนหายใจขาด รีบปิดไฟทันที ในความมืด ข้ามองอัญญากระพริบตาผ่านแสงจันทร์ ข้าคิดว่าเธอจะร้องไห้ กรีดร้อง แต่กลับไม่คาดคิด เธอเอื้อมมือมาออกรอบคอข้า เธอพูด “ศรีเชน ไม่ใช่ว่าพี่จะกลับพรุ่งนี้เหรอคะ” มองใบหน้าอัญญาที่เขินอายเต็มไปด้วย สายตาข้าค่อยๆ ลึกซึ้งลง ใช่แล้ว ข้ากับลูกชายหน้าตาคล้ายกันมาก บวกกับการดูแลตัวเองมาหลายปี ในที่มืด ยากที่จะแยกแยะ แต่อัญญาที่นอนอยู่ใต้ร่างข้า กลับร้องชื่อผู้ชายคนอื่น ทำให้ข้าไม่พอใจ แม้ผู้นั้นจะเป็นลูกชายก็ตาม ข้าไม่สงสารเธออีกต่อไป พร้อมกับเสียงอุทานของอัญญา ข้าก็ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้น ข้ามองคราบเลือดบนผ้าปู จูบหน้าผากอัญญาเบาๆ ช่างเป็นเด็กสาวที่บริสุทธิ์ ไม่เหมือนภรรยาข้า สตรีที่ช้ำจากผู้อื่นมาหลายคน วันรุ่งขึ้น เมื่ออัญญาตื่น เธอกอดผ้าห่มขดตัวอยู่มุมห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา มองข้าอย่างไม่อยากเชื่อ “ทำไมคะ” “ทำไมถึงเป็นแบบนี้” ข้ากำลังลังเลว่าจะอธิบายอย่างไร ภรรยาก็ผลักประตูเข้ามา ใบหน้าเคร่งขรึมมาก จนดูเหมือนจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน