สามีขี้โรคจิตนอกใจเด็กฝึกงาน หลังหย่าฉันเขาถึงกับคลุ้มคลั่ง

1. ห้าปีหลังแต่งงาน ฉันกับสามีไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเลยสักครั้ง เพราะเขามีอาการกลัวสิ่งสกปรกอย่างรุนแรง คนภายนอกต่างเยาะเย้ยว่าฉันไม่สามารถมีทายาทให้ตระกูลได้ แม้แต่แม่ก็เคี่ยวตัวยาขมๆ บังคับให้ฉันกินทุกวัน ฉันเข้าใจสถานการณ์พิเศษของเขามาตลอด อดทนต่อทุกสิ่งอย่างเงียบๆ จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันไปส่งซุปให้เขาที่บริษัท กลับได้เห็นเขากำลังกอดจูบกับเด็กฝึกงานวัยยี่สิบ แถมยังมีอะไรที่เกินเลยกว่านั้น ในชั่วขณะนั้น ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีตก็ถาโถมเข้ามาในหัว ฉันเป็นลมหมดสติเพราะน้ำตาลในเลือดต่ำ พลั้งมือไปโดนตัวเขา แต่เขากลับเช็ดถูตรงที่ฉันสัมผัสอย่างบ้าคลั่ง จนผิวของเขาแดงเถือก ที่แท้ ความกลัวสิ่งสกปรกของเขา มีผลเฉพาะกับฉันคนเดียวเท่านั้น... … "...ที่รัก หวานจังเลย" เสียงน้ำลายที่คลอเคลียและคำหวานของคุณเชน ผสมปนเปกัน ช่างเหนียวหนืดจนฉันอยากจะอาเจียน น้องเนม เด็กฝึกงาน ส่งเสียงออดอ้อน "ใครหวานกว่ากันคะ หนู หรือว่าเมียพี่" "เธอไม่ใช่เหรอที่บอกว่าจะเอาซุปหวานๆ มาให้พี่? ยัยป้าแก่ๆ รักษาชีวิตแต่งงานนี่มันน่าสมเพชจริงๆ" "อะไรนะคะ?" คุณเชนแข็งทื่อไป "เธอพูดตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมโทรศัพท์ก่อน" โทรศัพท์ดังขึ้น ฉันรับสายอย่างชาๆ "ที่รัก วันนี้ผมต้องไปดูงานที่ระยอง ลืมบอกคุณเลยว่าไม่ต้องเอาซุปมาส่งนะ" "พอกลับมาก็ถึงวันเกิดคุณแล้ว ผมจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับคุณเลย" ของขวัญชิ้นใหญ่เหรอ? ฉันหัวเราะเยาะในใจ คงมีแต่เรื่องน่าตกใจ ไม่มีอะไรน่าดีใจหรอก ฉันฝืนกลั้นความอึดอัดในอก แล้วตอบ "ค่ะ" เขาไม่ได้สังเกตความผิดปกติของฉัน ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้ววางสายไป ประตูห้องทำงานเปิดออก ฉันรีบหลบเข้าไปในมุมอับของทางเดิน 2. เด็กสาวในชุดนักเรียนญี่ปุ่นขยับต้นขาขาวผ่องไปมาบนกางเกงสแล็คของคุณเชน "ไหนว่าจะโกหกเมียว่าไปทำงาน แล้วจะมาอยู่กับหนูไงคะ" ในน้ำเสียงของคุณเชนเต็มไปด้วยความใคร่ "ต้องทำให้หนูพอใจอยู่แล้ว นางฟ้าตัวน้อยของพี่" ฉันรู้สึกปั่นป่วนในท้องอย่างรุนแรง อดไม่ได้ที่จะประคองกำแพงแล้วอาเจียนออกมา น้ำตานองหน้า ฉันรักกับเขามาสิบปี แต่งงานมาห้าปี ที่แท้ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องตลก โทรศัพท์มือถือแจ้งเตือนข้อมูลการจองโรงแรมราคาแพง เขารีบร้อนเกินไป จนลืมไปว่าบัญชีสมาชิกผูกกับบัตรของฉัน ฉันอยู่ในภวังค์ไปนาน เปิดแอปพลิเคชันที่ถูกปิดตายมาห้าปี ตอนแต่งงานใหม่ๆ คุณเชนเคยยิ้มแล้วติดตั้งแอปฯ นี้ให้ฉัน บอกว่าถ้ามีแอปฯ นี้ ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร ฉันก็จะรู้ได้ทั้งหมด หลายปีมานี้ ฉันเชื่อใจเขาอย่างหมดหัวใจ ไม่เคยเปิดมันดูเลย แต่ในวันนี้... "ไม่เอานะ อย่าจูบตรงนั้นสิ" "กลัวอะไร ที่ไหนของเธอบ้างที่พี่ไม่เคยจูบ" เสียงคลอเคลียของคุณเชนกับน้องเนมดังขึ้น ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง ความกลัวสิ่งสกปรกอย่างรุนแรงของเขา เหมือนตบหน้าฉันอย่างแรง เจ็บปวดตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงหัวใจ ฉันนั่งเหม่อลอยอยู่ครึ่งค่อนคืน ทุกสิ่งจึงกลับคืนสู่ความสงบ เสียงหวานหยดย้อยของน้องเนมดังขึ้น "พี่คะ พี่บอกว่าไม่เคยรักเธอเลยสักนิด ทำไมถึงต้องปิดบังเรื่องของเราด้วยคะ" คุณเชนตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "เธอถือหุ้นอยู่ในบริษัทครึ่งหนึ่ง ถ้าหย่ากัน เรื่องแบ่งทรัพย์สินมันยุ่งยาก" "แต่พี่ไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลยนะ ในใจพี่มีแต่นางฟ้าตัวน้อยอย่างเธอเท่านั้น" น้องเนมส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ "หนูไม่สนหรอกค่ะ พี่ต้องหาวิธีสิ" คุณเชนถอนหายใจอย่างเอ็นดู "ครับ เพื่อน้องเนม ผมจะรีบทำให้เธอออกไปตัวเปล่าให้เร็วที่สุด" เลือดในกายของฉันแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็ง ในตอนที่บริษัทตระกูลเชนประสบปัญหาทางการเงิน ฉันนำทรัพย์สินทั้งหมดที่พ่อทิ้งไว้ให้ ไปช่วยให้บริษัทของคุณเชนฟื้นคืนชีพ ตอนนั้น เขาไม่เพียงแต่แบ่งหุ้นให้ฉันครึ่งหนึ่ง แต่ยังสัญญาด้วยดวงตาแดงก่ำว่า "อายู ผมจะดีกับคุณตลอดไป จะไม่ทำให้คุณผิดหวังเด็ดขาด" แต่ตอนนี้ เขาไม่เพียงแต่มีความสัมพันธ์กับเด็กฝึกงานสาว แต่ยังคิดที่จะแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างของฉันไปจากฉัน ฉันหลับตาลง สั่นเทาขณะโทรศัพท์หาทนาย "ช่วยติดต่อคนที่เคยซื้อหุ้นให้ฉันหน่อย ฉันจะขาย" ทนายรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "คุณหญิง ไม่ใช่ว่าคุณบอกว่าจะร่างสัญญาให้หุ้นกับสามีเหรอครับ?" ฉันหัวเราะเยาะ "ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" "นอกจากนี้ ช่วยส่งเอกสารหย่าที่ฉันฝากไว้ที่นั่นมาให้ฉันด้วย" นั่นคือเอกสารที่ คุณเชนเซ็นไว้ตอนแต่งงานใหม่ๆ เขาบอกว่าถ้าวันหนึ่งเขาทำอะไรที่ฉันให้อภัยไม่ได้ ฉันก็สามารถจากไปได้อย่างไม่ลังเล เราทั้งคู่ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่ง คำพูดนี้จะเป็นจริง 3. ฉันโซเซกลับมาที่บ้าน ล้มตัวลงนอนบนเตียง มองภาพถ่ายที่ติดอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม ฉันรู้สึกเศร้าจับใจ ความขี้อายในสมัยเรียน รอยยิ้มในช่วงเวลาแห่งความรัก ความเรียบง่ายหลังแต่งงาน จนถึงล่าสุด...ความว่างเปล่า ฉันพบว่าเราไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกันมานานแล้ว แม้แต่หมอนสมุนไพรจีนที่คุณเชนตั้งใจปรุงให้เป็นพิเศษเพราะฉันนอนไม่หลับ ก็ไม่มีกลิ่นสมุนไพรหลงเหลืออยู่ มีแต่ความขมขื่น สามวันต่อมา คุณเชนกลับมา พร้อมกับดอกกุหลาบลิ้นจี่ช่อหนึ่ง "ที่รัก ผมคิดถึงคุณจัง ดูสิ ผมตั้งใจซื้อดอกไม้ที่คุณชอบกลับมาให้ ชอบไหม?" ฉันกวาดสายตาไปมองเล็กน้อย มันเป็นสีชมพูที่ฉันเกลียดที่สุด เขาก็ไม่ได้สนใจการตอบสนองของฉัน รีบรุดเข้าไปในห้องน้ำ เมื่อก่อนฉันอดทนต่อความกลัวสิ่งสกปรกของเขา ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันน่ารังเกียจอย่างเสแสร้ง ฉันหยิบดอกไม้ขึ้นมา กลีบดอกไม้บางส่วนเหี่ยวเฉาไปแล้ว การ์ดที่สอดอยู่ในดอกไม้เขียนว่า "แด่น้องเนมสุดที่รัก" ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง ไม่แปลกใจเลย คุณเชนเช็ดผมแล้วเดินออกมา "ที่รัก หัวเราะอะไรอยู่ครับ ดูมีความสุขจัง" ฉันขยำเศษกระดาษเป็นก้อนกลม แล้วส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรค่ะ" เขาเดินเข้ามาใกล้ฉัน แต่ก็ยังรักษาระยะห่างเอาไว้ "จริงสิ งานวันเกิดคุณอีกสามวัน ต้องจัดให้ดีหน่อย คุณอยากได้ของขวัญอะไร บอกผมได้เลยนะ" มองระยะห่างนั้น ฉันรู้สึกเศร้าจับใจ หลายปีมานี้ เขากับฉันอยู่ห่างกันแบบนี้มาตลอด คนภายนอกต่างพูดว่าเขาหนุ่มแน่นมีความสามารถ เอาใจใส่ฉันทุกอย่าง ฉันก็เคยหลอกตัวเองแบบนั้น แต่ตอนนี้เมื่อมีน้องเนม ฉันถึงเข้าใจว่าระยะห่างระหว่างเรา เหมือนแม่น้ำกาแล็กซี ข้ามผ่านไม่ได้ ฉันฝืนระงับความไม่เต็มใจในใจ แล้วถามเขาด้วยรอยยิ้ม "ดีค่ะ แต่ถ้าคุณให้ไม่ได้ล่ะคะ?" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน "อายู ขอแค่ผมมีอะไร ผมก็ให้คุณได้ทั้งหมด" "ถ้ายังไม่พอ งั้นก็ชาติหน้า ชาติหน้าโน้น" คำหวานๆ เหมือนมีดกรีดลงมาในใจของฉัน กวนจนเลือดไหลซิบ ฉันรู้ดีว่าเราไม่มีอนาคตแล้ว น้ำตาร่วงลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ เขารีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดให้ บังเอิญชนเข้ากับมือที่ฉันกำลังจะเช็ดน้ำตาพอดี ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ทิ้งคำว่า "ขอโทษ" ไว้ แล้วรีบรุดเข้าไปในห้องน้ำ เสียงน้ำดังสนั่นและเสียงบีบน้ำยาฆ่าเชื้อดังแสบแก้วหู กระดาษทิชชูตกลงบนพื้น เช็ดคราบน้ำตาไม่ได้แม้แต่หยดเดียว เสียงกริ่งประตูดังขึ้น น้องเนมยืนอยู่หน้าประตู ดวงตาดูเป็นศัตรูเล็กน้อย "คุณหญิงคะ หนูมารับท่านประธานไปประชุม" คุณเชนรีบร้อนเดินออกมา ดวงตาหลุกหลิกเล็กน้อย "ไม่ใช่ว่าให้รออยู่ข้างล่างเหรอ?" น้องเนมยู่ปาก "ข้างนอกมันหนาวเกินไป หิมะตกหนักมากเลยค่ะ" บนใบหน้าของคุณเชนเต็มไปด้วยความสงสารที่ควบคุมไม่ได้ รีบหยิบเสื้อโค้ทบนราวแขวนเสื้อมาคลุมให้น้องเนม เมื่อเห็นว่าฉันจ้องมองอยู่ เขาก็แสร้งถอนหายใจ "เด็กผู้หญิงยังเล็ก ผมกลัวเธอจะเป็นหวัดแล้วกระทบกับงาน" เมื่อฟังคำพูดของเขา ฉันก็นึกถึงภาพวันที่หิมะตก ฉันถูกแม่ลงโทษให้ยืนอยู่หน้าบ้าน คุณเชนจมูกแดงก่ำเพราะความหนาว แต่ก็ยังยืนกรานที่จะเอาเสื้อโค้ทมาคลุมให้ฉัน "ข้างนอกหนาว ถ้าคุณแข็งตายไปจะกระทบกับการเรียนเอานะ" แม้ว่าพอหิมะตกหัวเข่าของฉันจะเจ็บแปลบ แม้ว่าเสื้อโค้ทตัวนั้นจะไปปรากฏอยู่ในถังขยะในภายหลัง แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังเป็นความอบอุ่นเพียงอย่างเดียวของฉันหลังจากพ่อเสียชีวิต ความหวังสุดท้ายจุดประกายขึ้นในใจ ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ขาฉันปวดมากเลยค่ะ อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม" "เมื่อก่อนตอนหิมะตก คุณจะรมยาให้ฉันตลอดเลย" คุณเชนชะงักไป ดวงตาแวววาวด้วยความไม่พอใจ "อายู ไม่สบายก็ไปหาหมอ อย่าเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ เลย" ฉันจ้องมองประตูที่ปิดลงอย่างแรงด้วยอาการเหม่อลอย หัวใจค่อยๆ จมดิ่งลง ห้านาทีต่อมา เสียงกริ่งประตูดังขึ้นอีกครั้ง ฉันคิดว่าเป็นคุณเชน รีบวิ่งไปเปิดประตู แต่กลับเป็นน้องเนม เธอหันมามองฉันด้วยความภาคภูมิใจ "คุณอายู เลิกใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้นเถอะค่ะ เขารักคุณไม่จริงหรอก" "พนันกันไหม? แม้แต่วันเกิดคุณ เขาก็จะอยู่กับฉัน" "ท้ายที่สุด พวกคุณแต่งงานกันมาห้าปีแล้ว คุณก็ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่ดี ในขณะที่เขาหลับนอนกับฉันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว" ฉันคิดว่าฉันคงจะคลั่งไปแล้ว แต่เปล่าเลย ฉันกลับสงบอย่างน่าประหลาด ฉันกลับเข้าไปในห้องแล้วหยิบเอกสารหย่าออกมา เขียนชื่อของฉันลงไป 4. ตอนเย็น คุณเชนกลับมาในที่สุด เขาสวมเสื้อโค้ทที่คลุมให้น้องเนม ใบหน้ายังเปื้อนความอิ่มเอม เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนโซฟาด้วยอาการเหม่อลอย เขาก็ขยี้คิ้วด้วยสีหน้าขอโทษ "อายู การประชุมครั้งนี้มันสำคัญจริงๆ ผม..." "ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจค่ะ" ฉันพูดขัดขึ้นอย่างสงบ ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาทรุดตัวลงนั่ง สีหน้าหมดหนทาง "อย่าโกรธเลยนะ ครั้งนี้ถ้าได้โครงการใหญ่มา ผมจะพาคุณไปงานประมูลนะ ดีไหม?" "ผมบอกแล้วว่าจะให้ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดกับคุณ" ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง มันเป็นของขวัญ หรือเป็นการชดเชยที่รู้สึกผิดกันแน่? เกล็ดหิมะนอกหน้าต่างสาดซัดเข้ามาบนใบหน้า ทั้งเย็นทั้งเจ็บ น้องเนมที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับกระพริบตาปริบๆ "คุณหญิง สวัสดีค่ะ" คุณเชนหลบสายตา เปิดประตูรถด้านหลังให้ฉัน "น้องเนมเมารถ อายูคุณช่วยเสียสละหน่อยนะ" ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงจะโวยวายไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันแค่พยักหน้าเบาๆ ขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ คุณเชนชะงักไปชั่วครู่ ปิดประตูรถลงด้วยความลังเล น้องเนมส่งเสียงหัวเราะคิกคักตลอดทาง คุณเชนถูกเธอทำให้หัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนละเลยการเปลี่ยนแปลงของฉัน ฉันหลับตาพักผ่อน แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคลื่นไส้ ใช่แล้ว ฉันก็เมารถเหมือนกัน แถมเขายังเคยสัญญาว่าที่นั่งข้างคนขับจะเป็นที่ประจำของฉัน แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งถูกลืมไปหมดแล้ว หลังจากลงจากรถ ฉันก็อาเจียนออกมาแทบขาดใจ น้องเนมแสร้งทำเป็นห่วงใยยื่นน้ำให้ฉัน แต่ในน้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจ "ป้าแก่ๆ แกล้งทำเป็นอ่อนแอ น่าขยะแขยงจริงๆ" ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าซีดเซียว เห็นคุณเชนขมวดคิ้วเล็กน้อยจริงๆ ด้วย ถูกต้องแล้ว เขากลัวสิ่งสกปรกอย่างรุนแรงกับฉัน ในงานประมูล สินค้าทีละชิ้นถูกนำมาแสดง ฉันไม่ได้ยกป้ายประมูลเลยแม้แต่ครั้งเดียว ส่วนคุณเชนกลับประมูลเพชรสีชมพู และไร่กุหลาบลิ้นจี่ขนาดหมื่นไร่ แถมยังปิดบังแล้วพูดเสริมว่า "ลูกสาวคนเล็กของหุ้นส่วนอายุแค่เก้าขวบ ชอบสีชมพูมาก จะเอาไปให้เธอ" ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ สีหน้าของน้องเนมเต็มไปด้วยความยินดี แต่เขาก็ยังคงพูดโกหกที่เต็มไปด้วยช่องโหว่นี้ "สินค้าชิ้นสุดท้าย สร้อยคอหัวใจนิรันดร์ ว่ากันว่าถ้าให้สร้อยคอชิ้นนี้กับคนรัก จะได้รับความสุขชั่วนิรันดร์" คำพูดของผู้ดำเนินรายการ ทำให้ผู้หญิงจำนวนมากตาลุกวาว น้องเนมก็เช่นกัน คุณเชนมองเธอแวบหนึ่ง แล้วยกป้ายขึ้นทันที "ตัดหน้า" ในงานเกิดความโกลาหล "สมแล้วที่เป็นคุณเชน รักภรรยาอย่างสม่ำเสมอมาเป็นสิบๆ ปี น่าอิจฉาจริงๆ" "นี่สิคือรักแท้ ภรรยาคุณเชนชาติที่แล้วคงทำความดีไว้เยอะน่าดู" ในดวงตาของฉันแวววาวด้วยความเศร้า รักแท้อะไรกัน สร้อยคอชิ้นนี้ก็ไม่ได้ให้ฉัน คุณเชนมองมาที่ฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "อายู ของขวัญวันเกิด ชอบไหม?" ด้านหลังเขา ดวงตาของน้องเนมเหมือนอาบยาพิษ ฉันตอบด้วยสีหน้าสงบ "สวยมากค่ะ" แต่มันก็เป็นแค่เพชรเม็ดหนึ่งเท่านั้นเอง