ความรักที่ฉันต้องการ...เขามอบให้ฉันแล้ว

1 "พี่ครับ คืนนี้ไปบ้านผมได้ไหม" อ้อมแขนแข็งแรงของ Chaiyot โอบรัดเอวฉันไว้แน่น เขาซุกใบหน้าลงบนต้นคอ กระซิบเสียงออดอ้อน ฉันหัวเราะเบาๆ พลางลูบแผ่นหลังเขา "ไว้คราวหน้านะ" Chaiyot เงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววตัดพ้อ "คราวหน้าคือเมื่อไหร่ พรุ่งนี้หรือปีหน้า" ฉันกำลังจะตอบ ทว่าเหลือบไปเห็นรถสีดำที่จอดรอสัญญาณไฟอยู่ตรงสี่แยก ฉันดันไหล่ Chaiyot เบาๆ "เด็กดี ปล่อยก่อนเถอะ สามีพี่มารับแล้ว" … "พี่ต้องชดเชยให้ผมดีๆ เลยนะครับ คราวหน้า" Chaiyot พึมพำอย่างไม่เต็มใจนัก "อืม รีบไปเถอะ" พูดพลางฉันก็ขยับตัวออกห่างจากเขาอย่างแนบเนียน Chaiyot มองฉันด้วยสายตากระตุ้นเตือน ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจนัก ทันทีที่เขาเดินจากไป Phupha ก็มาถึง Phupha ดูเหมือนจะเห็นภาพ Chaiyot กับฉันกอดกัน เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "นั่นใคร Nuanchan รู้จักเขาเหรอ สนิทกันมากไหม" ฉันตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แค่เพื่อนร่วมงานน่ะ" "จริงเหรอ?" Phupha ยังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เห็นตอนที่ Chaiyot กอดฉัน ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "Nuanchan ทายสิว่าผมซื้ออะไรมาฝาก" กลิ่นหอมหวานโชยมาแตะจมูก ฉันก้มลงมอง Phupha ถือถุงเกาลัดคั่วที่ฉันชอบที่สุด เขาแกะเปลือกแล้วป้อนเข้าปากฉัน "อร่อยไหม" ฉันพยักหน้า รับรู้ถึงรสชาติหวานมันของเกาลัดคั่วที่ละลายในปาก จู่ๆ แก้วชานมร้อนๆ ก็ถูกยื่นมาให้ในมือ ช่วยคลายความหนาวเย็น Phupha จูงมือฉันไปที่รถ แล้วเปิดประตูรถให้อย่างเอาใจใส่ เขาไม่เคยอนุญาตให้ใครกินอะไรในรถ ยกเว้นฉัน Phupha ขับรถ พลางเหลือบมองฉันเป็นระยะๆ "Nuanchan พรุ่งนี้ก็ครบรอบสิบปีของเราแล้ว อยากไปเที่ยวที่ไหนเป็นพิเศษไหม" ฉันพิงศีรษะกับกระจกรถ ได้ยินคำพูดของเขาแล้วก็อึ้งไปชั่วขณะ นี่เราอยู่ด้วยกันมาสิบปีแล้วเหรอเนี่ย Phupha ดีกับฉันมาก เขาตื่นตีห้าครึ่งทุกวัน เพื่อทำอาหารเช้าให้ฉัน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขาก็จะไปรับไปส่งฉันเสมอ เขาส่งดอกไม้ให้ฉันทุกสัปดาห์ แต่ละช่อก็คัดสรรมาอย่างดี วันสำคัญต่างๆ เขาก็ไม่เคยพลาด แต่สามีที่แสนดีคนนี้ นอกใจฉันไปนานแล้ว ตั้งแต่ปีที่เจ็ดที่เราแต่งงานกัน จริงๆ แล้ว Phupha ที่นอกใจก็ไม่ได้มีท่าทีผิดปกติอะไร เขายังคงดูแลฉันอย่างดี เอาใจใส่ฉันเหมือนเดิม ถ้าฉันไม่ได้เห็นข้อความนั้นเมื่อสามปีก่อน พอเข้าหน้าหนาว มือเท้าของฉันจะเย็นเฉียบ ไม่ว่าจะใส่เสื้อผ้าหนาแค่ไหนก็ไม่อุ่นขึ้น Phupha ซื้อถุงน้ำร้อนมาเป็นสิบๆ ใบ วางไว้บนเตียง ถุงน้ำร้อนไม่ได้ให้ความอบอุ่นตลอดทั้งคืน Phupha เลยตั้งนาฬิกาปลุก พอเสียงนาฬิกาดังขึ้น เขาก็จะลุกจากเตียงอุ่นๆ มาเปลี่ยนน้ำร้อนในถุงน้ำร้อนให้ใหม่ เมื่อสองปีก่อน Phupha วุ่นวายกับการเลื่อนตำแหน่งเป็นอาจารย์ แถมยังต้องเป็นห่วงฉัน ฉันสงสารเขา ฉันแอบปิดนาฬิกาปลุกของเขา แล้วย่องออกจากห้อง ฉันตั้งใจจะต้มน้ำเปลี่ยนเอง แต่ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น กาต้มน้ำระเบิดขึ้นมา Phupha ตื่นจากฝัน เห็นข้าวของกระจัดกระจาย เขาส่งฉันที่ถูกน้ำร้อนลวกไปโรงพยาบาลด้วยอาการสั่นเทา ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นแผลพุพองระดับสอง Phupha ในวัยสามสิบปีทรุดตัวลงข้างเตียง ร้องไห้จนเสียอาการ "Nuanchan เจ็บไหม ทำไมไม่เรียกผมไปเปลี่ยนน้ำร้อน ผมยอมเจ็บแทนคุณ" ฉันยิ้มขำๆ เช็ดน้ำตาให้เขา แล้วพูดเสียงแหบแห้ง "ไม่เจ็บ" เขาไม่ยอมไปสอนที่มหาวิทยาลัย ลาพักร้อนไปหนึ่งเดือนเต็ม เขาคอยดูแลฉัน เปลี่ยนเสื้อผ้า ทายาให้ แม้แต่ตอนที่ฉันจะเข้าห้องน้ำ เขาก็คอยประคองฉันอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้ฉันเจ็บ เขารู้ว่าฉันรักสวยรักงาม เพื่อไม่ให้ฉันเป็นแผลเป็น เขาเริ่มศึกษาเรื่องซุปบำรุงผิว มองรอยคล้ำใต้ตาของเขาแล้ว ฉันรู้สึกเจ็บปวดใจ ฉันดูเหมือนจะสร้างแต่ปัญหาให้เขา ฉันดึงเขาขึ้นเตียงอย่างแรง ในสายตาที่งุนงงของเขา ฉันยกมือขึ้นปิดตาเขา "นอนพักเถอะ" เขาเหนื่อยมาก ไม่นานก็ผล็อยหลับไป โทรศัพท์มือถือที่เขาโยนไว้บนตู้ข้างเตียงสั่นขึ้นมา ฉันไม่ได้อยากยุ่ง แต่หน้าจอมือถือสว่างขึ้นหลายครั้ง รหัสผ่านทั้งหมดของ Phupha เกี่ยวข้องกับฉัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่า Phupha จะมีสองพื้นที่ในโทรศัพท์ ทันทีที่ฉันปลดล็อกโทรศัพท์ ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา Kanyawee: [หนูเรียนท่าใหม่มา คืนนี้มาไหมคะ?] ในหัวฉัน "อื้อ" ขึ้นมา ร่างกายเกร็งเหมือนหิน นี่มันหมายความว่ายังไง? ฉันเลื่อนนิ้วขึ้นไป รูปผู้หญิงใส่ชุดชั้นในวาบหวิวก็ปรากฏขึ้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของ Phupha ข้อความที่เธอคุยกับ Phupha นั้นโจ่งแจ้งมาก ฉันเพิ่งรู้ว่า Phupha ที่ดูเคร่งขรึมคนนั้นก็เป็น ฉันเห็น Phupha ในมุมที่ไม่เคยเห็น เผด็จการ เอาแต่ใจ และหวงแหนอย่างมาก แต่ไม่ใช่กับฉัน ความคิดของฉันว่างเปล่า มีเหงื่อเย็นไหลลงมาตามแผ่นหลัง ทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม ฉันควรทำยังไงดี? ฉันเป็นคนขี้ขลาด ฉันไม่กล้าปลุก Phupha ขึ้นมาถามให้รู้เรื่อง ฉันกลัวที่จะเสียเขาไป ฉันภาวนาและรอคอยให้ Phupha ตัดขาดจากผู้หญิงคนนั้นไปเอง รอแล้วรอเล่า จนกระทั่งปีที่สาม ฉันไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว "Nuanchan Nuanchan เหม่ออะไรอยู่" รถจอดลงเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ Phupha ใช้นิ้วเคาะหน้าฉันเบาๆ ฉันได้สติ ตอบคำถามเขา "แค่เหนื่อยน่ะ จัดงานฉลองที่บ้านก็พอ" Phupha ไม่เคยโต้แย้งฉัน ไม่เคยทำให้ฉันผิดหวัง แม้แต่การฉลองวันครบรอบที่บ้าน Phupha ก็เตรียมการไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ของขวัญ ดอกไม้ อาหารค่ำใต้แสงเทียน ครบครันทุกอย่าง Phupha วางสเต็กที่หั่นแล้วลงในจานของฉัน เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ "Nuanchan ฝีมือผมพัฒนาขึ้นหรือเปล่า ควรให้รางวัลผมไหม" เขายื่นนิ้วแตะแก้มตัวเองเบาๆ แสงเทียนสั่นไหว ส่องประกายบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน ครั้งแรกที่ Phupha ทำอาหารให้ฉัน เขาแยกต้นหอมกับกระเทียมไม่เป็น แต่ปลานึ่งซีอิ๊วที่เขาทำในวันนั้นอร่อยมากจริงๆ ฉันจำได้นานมาก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลืม ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากกินอาหารที่เขาทำให้ตลอดไป Phupha เห็นฉันไม่ขยับตัว จึงขยับมานั่งข้างๆ แล้วจูบลงบนแก้มฉัน ปลายจมูกของเขาแตะจมูกฉัน ฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา "Nuanchan ผมไม่มีเสน่ห์สำหรับคุณแล้วเหรอ ช่วงนี้ถึงได้เหม่อบ่อยๆ" ได้ยินคำพูดติดตลกของเขา ภาพใบหน้าของ Chaiyot ก็แวบเข้ามาในหัว Chaiyot คล้ายกับเขา แต่ก็ไม่เหมือน Chaiyot เอาใจใส่เหมือนกัน อ่อนโยนกับฉันเหมือนกัน แต่ Chaiyot ขี้หึง ขี้อ้อน ฉันไม่เคยสัมผัสอารมณ์เหล่านี้จาก Phupha เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของฉัน 2 Phupha มองดูเบอร์ที่โทรเข้า รีบตัดสายทิ้ง เขาทำอย่างรวดเร็ว แต่ฉันก็เห็นความเสียดายและความลังเลในแววตาของเขา คนที่ทำให้ Phupha แสดงสีหน้าแบบนั้นได้ มีแต่ Kanyawee เท่านั้น "ถ้าเป็นสายสำคัญ ก็รับเถอะ" Phupha ส่ายหน้า "วันนี้เป็นวันครบรอบของเรา ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการอยู่กับคุณ" ในเมื่อเขาปฏิเสธเอง ฉันก็ไม่พูดอะไรอีก แต่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นราวกับเสียงยมทูต คอยขัดจังหวะการสนทนาระหว่างฉันกับ Phupha ไม่หยุดหย่อน ฉันเริ่มรำคาญ "รับไปเถอะ" Phupha มองฉันด้วยสายตาขอโทษ แล้วรีบวิ่งออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง ไม่รู้ว่า Kanyawee พูดอะไรกับเขา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ดูเหมือนจะโกรธเกรี้ยว แต่ก็ดูเหมือนจะตื่นเต้น สิบห้านาทีต่อมา Phupha ก็กลับเข้ามา เขายืนอยู่ตรงหน้าฉัน ด้วยความรู้สึกผิด "Nuanchan ที่มหาวิทยาลัยมีเรื่อง ผมต้องไป" ฉันคลำหามือถือในกระเป๋า ถามเขา "คืนนี้จะกลับไหม" Phupha พูดด้วยความลำบากใจ "ผมก็ไม่รู้ว่าจะจัดการเสร็จเมื่อไหร่ ถ้าคืนนี้ผมไม่กลับ คุณก็นอนก่อนได้เลย" พูดจบเขาก็จูบหน้าผากฉันเบาๆ "อืม" ได้ยินคำตอบของฉัน เขาก็รีบออกจากบ้านไป จริงๆ แล้วฉันไม่ได้สนใจว่าเขาจะกลับมาหรือไม่ ฉันแค่อยากจะยืนยัน เพราะ Chaiyot ส่งข้อความมาหาฉัน บอกว่าจะพาฉันไปเดท ตอนที่ฉันกลับมาถึงบ้าน Phupha ยังไม่กลับ หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ Phupha ก็กลับมาจากข้างนอก เขาคงจะดื่มมาเยอะ ดวงตาปรือ พอเห็นฉัน มุมปากของเขาก็ยกขึ้นทันที โผเข้ากอดฉัน เสียงหวาน "Nuanchan ผมคิดถึงคุณจัง" ถ้าบนตัวเขาไม่มีกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ คำพูดนี้คงจะน่าเชื่อกว่านี้ Phupha ดูเหมือนจะคิดได้ รีบลุกออกจากตัวฉัน รีบอธิบาย "Nuanchan อย่าเข้าใจผิดนะ กลิ่นบนตัวผม…" เขาจ้องมองไปที่ต้นคอของฉัน ชี้ไปที่รอยแดงนั้น ถามเสียงลอดไรฟัน "นี่มันอะไร?!" ฉันยกมือขึ้นสัมผัสโดยสัญชาตญาณ น่าจะเป็นรอยลิปสติกที่เผลอไปโดน แต่ฉันกลับมีสีหน้าสงบ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย "รอยจูบน่ะ ไม่รู้จักเหรอ?" นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็น Phupha แสดงสีหน้าเหมือนโลกจะถล่ม นอกจากจะรู้สึกแปลกใหม่แล้ว ก็ยังรู้สึกขบขัน ฉันลูบตรงรอยนั้น "Phupha คุณก็ทำแบบนี้กับ Kanyawee ไม่ใช่เหรอ?" Phupha รู้สึกเหมือนมีมือใหญ่มาบีบคอเขา เขาเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน "รู้… แล้วเหรอ?" "อืม" Phupha ลนลานอย่างเห็นได้ชัด "เมื่อไหร่?" ดวงตาที่สั่นระริกบอกฉันว่าเขากำลังกลัว ฉันพูดความจริงออกไป "เมื่อสามปีก่อน ตอนที่คุณกับเธอกำลังยุ่งเหยิงกัน ฉันก็รู้แล้ว" Phupha นึกอะไรขึ้นมาได้ ทำไมเมื่อสามปีก่อน ตอนที่ Kanyawee ส่งข้อความมาหาเขา เขาถึงอ่านแล้วไม่ตอบ เขาคิดว่าตัวเองลืมตอบไป ที่ไหนได้ กลายเป็นว่าฉันอ่านไปแล้ว ฉันถาม "ฉันไม่มีท่าทีผิดปกติอะไร คุณก็เลยคิดว่าฉันไม่รู้ ใช่ไหม?" ไม่มีใครรู้ว่าตอนนั้นฉันเจ็บปวดแค่ไหน หัวใจเหมือนถูกควักออกจากร่างกาย ยังไม่ตาย แต่ฉันก็ต้องซ่อนความรู้สึกตัวเอง ไม่ให้ Phupha รู้ เวลาสามปี เกือบจะบดขยี้ความรักและความเกลียดชังของฉันไปจนหมด ฉันไม่อยากจะเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว "Phupha เราหย่ากันเถอะ" Phupha ไม่สามารถรักษามารยาทแบบเดิมไว้ได้อีกต่อไป เขาแทบจะตะโกนออกมา "ผมไม่ยอม!" ฉันขมวดคิ้ว "แล้วคุณตัดขาดจาก Kanyawee ได้ไหม" Phupha ลังเล ฉันเผยสีหน้าเข้าใจ "ดูสิ คุณตัดใจจากเธอไม่ได้ Phupha หัวใจของคุณไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" "ผมแค่…" Phupha อยากจะอธิบาย แต่ฉันขัดจังหวะเขา "Phupha รู้ไหม จริงๆ แล้ว Kanyawee เคยมาหาฉัน" การสนทนากับ Kanyawee ในครั้งนั้น เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันตัดสินใจปล่อย Phupha ไปจริงๆ