การดูแลที่กลายเป็นเสพติด

1 ฉันรับงานแต่งหน้า แต่คนที่ว่าจ้างกลับเป็นเด็กสาวที่แอบชอบแฟนของฉัน เธอเหมือนกับฉันที่มองว่า ดิน คือแสงสว่างในชีวิต ดิน เป็นเหมือนคนที่มาช่วยฉันให้รอดพ้นจากความทุกข์ พาฉันก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จนกระทั่งวันนี้ ฉันถึงได้รู้ว่า ความอ่อนโยนของเขาสามารถมอบให้ใครก็ได้ เขากุมมือเด็กสาวคนนั้น มองมาที่ฉันด้วยความผิดหวัง "พิม, เธอไม่สบาย เธอพอจะเห็นใจเธอหน่อยไม่ได้เหรอ?" ฉันกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอไว้ ฝืนใจขึ้นเครื่องบินไปรักษาตัวที่ต่างประเทศ … ร่างกายของฉันสั่นเทาไม่หยุด น้ำตาไหลพราก เมื่อวาน ฉันรับงานแต่งหน้าให้คนอื่น ลูกค้าของฉันเป็นเด็กสาวที่พิการขา ดวงตาของเธอดูสดใสเป็นประกาย "ช่วยแต่งหน้าให้ฉันแบบ 'รักแรก' ได้ไหมคะ? ฉันอยากจะสารภาพรักกับคนที่ฉันชอบ" เมื่อได้เห็นเธอ ฉันรู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองกับดิน ฉันเลยคิดที่จะไปดูเธอสารภาพรัก "ก็ได้สิ มีคนอยู่เป็นเพื่อน ฉันก็จะมีกำลังใจมากขึ้นด้วย" ฉันแอบอยู่หลังพุ่มไม้ มองดูความรักอันแรงกล้าของเด็กสาวคนนั้น แต่คนที่ปรากฏตัวกลับเป็นแฟนของฉัน ดิน ในวินาทีที่พวกเขาจูบกัน สมองของฉันก็ว่างเปล่า "แล้วแฟนของฉัน จูบฉันได้ไหม?" ดิน ย่อตัวลง ประคองท้ายทอยของเด็กสาวคนนั้นเบา ๆ แล้วจูบเธออย่างดูดดื่ม คำพูดของเด็กสาวยังคงดังก้องอยู่ในหูของฉันไม่หยุด "เขาเป็นคนดีมากค่ะ ทุกคนมองฉันด้วยสายตาเหยียดหยามหรือสงสารเพราะฉันพิการ แต่เขาไม่ เขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนคนปกติ บอกฉันว่าทุกคนก็มีแค่ปากเดียวสองตาเหมือนกัน ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย" "จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่กล้าสารภาพรักกับเขาหรอกค่ะ แต่เขาดีมาก ดีจนฉันอยากจะบอกความในใจออกไป ถึงแม้จะถูกปฏิเสธก็ตาม" คำพูดของเธอในตอนนั้น ทำให้ฉันนึกถึงดิน เด็กสาวป่วยทางกาย แต่ฉันป่วยทางใจ แต่ฉันกับเธอโชคดีเหมือนกันที่ได้เจอดิน แต่ความเป็นจริงกลับทำร้ายฉันอย่างรุนแรง แฟนหนุ่มที่ดีที่สุดในใจของฉันกำลังจูบกับคนอื่น วันนั้นฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ได้แต่เดินออกมาจากตรงนั้นเงียบ ๆ พอกลับถึงบ้านก็วาดภาพที่พวกเขากำลังกอดจูบกัน แล้ววางไว้ในห้องนั่งเล่น ช่วงนี้ดินยุ่งมาก เขาบอกว่าเจอเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเศร้ามาก ชื่อว่า เมย์ อายุ 20 กว่า ๆ กำลังอยู่ในช่วงวัยที่สดใส แต่จู่ ๆ ขาก็พิการ ทำให้สภาพจิตใจย่ำแย่ ทางชุมชนไม่สบายใจ เลยให้เขาไปดูแลเป็นพิเศษ เขายังบอกอีกว่า ช่วงนี้อาการของฉันค่อนข้างคงที่ น่าจะไม่มีอะไรมาก ถ้ามีอะไรก็โทรหาเขาได้เลย ฉันเข้าใจงานของเขา ฉันก็หวังว่าคนที่เหมือนกับฉันจะสามารถก้าวออกมาจากเงามืดได้ แต่เขาไม่เคยบอกฉันเลยว่า การให้คำปรึกษาคนอื่นของเขา ต้องจูบด้วย เมย์ เป็นคนที่ชอบเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟัง หลังจากวันที่ได้เจอฉัน เธอก็เล่าเรื่องราวระหว่างเธอกับดินให้ฟังมากมาย ก่อนที่ฉันจะรู้ว่าคนที่เธอชอบคือดิน แต่ตอนนี้เธอส่งวิดีโอที่ดินนวดขาให้เธอมาให้ฉัน ฉันก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว เธอจงใจยั่วยุฉัน หรือแค่รู้สึกถูกคอกับฉัน อยากจะแชร์ชีวิตของเธอกับฉันกันแน่ คนอย่างพวกเรามีเพื่อนไม่เยอะหรอก ไม่มีใครทนอารมณ์ที่พังทลายของฉันได้ตลอดเวลาหรอก ดิน ส่งข้อความมา [วันนี้อาการของเธอไม่ค่อยคงที่ ฉันต้องดูแลความปลอดภัยของเธอ เธออย่าลืมกินยานะ] บนเคาน์เตอร์มียาที่ดินจัดเตรียมไว้ให้ ทุกครั้งที่อารมณ์ของฉันพังทลาย ฉันก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทำยาหกเลอะเทอะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขามักจะดึงฉันขึ้นมาอย่างอดทน ช่วยฉันเก็บกวาด แต่วันนี้เขาไม่อยู่แล้ว 2 "มานอนตรงนี้ได้ยังไง?" ดิน กลับมาด้วยความอ่อนโยนเช่นเคย เขาห่มผ้าให้ฉัน แล้วก็มองไปที่ยาที่ตกอยู่เต็มพื้นด้วยรอยยิ้มที่จนปัญญา "ทำไม พิม ฉันกลับมาดึกไปหน่อย เธอไม่พอใจเหรอ?" ฉันไม่พูดอะไร หยิบภาพวาดบนโต๊ะขึ้นมา "ดิน คิดว่าภาพนี้สวยไหม?" รูม่านตาของเขาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว ครู่หนึ่งเขาก็ยิ้มออกมา จับมือฉัน "ทำไมนึกอยากวาดอะไรแบบนี้ขึ้นมาล่ะ ไม่ได้บอกว่าจะวาดรูปชุดแต่งงานของเราเหรอ?" ฉันไม่ตอบคำถามของเขา เพียงแต่ดึงดันที่จะถือภาพวาดนั้นไว้ "ฉันถามว่า ภาพนี้สวยไหม?" เขาไม่ตอบ แต่เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น "ฉันไปเปิดประตูก่อนนะ" คนที่มาทำให้พวกเราทั้งสองคนตะลึง เมย์ กลับยิ้มร่า เข็นรถเข็นเข้ามา แล้วจับมือดินอย่างเป็นธรรมชาติ "ดิน หนูเอาของมาให้ค่ะ พี่ลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่บ้านหนู" "เอ๊ะ พี่ก็อยู่ด้วยเหรอคะ อ๋อ พี่ก็เป็นคนที่ดินดูแลเหมือนกันเหรอคะ?" ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันมองไปที่ดิน เขาไม่ได้ปล่อยมือจากเมย์ แต่กลับยิ้มแล้วลูบหัวเธอ "อืม เธอก็เป็นด้วย" "มาทำไม คราวหน้าไม่ต้องเอามาให้นะ บอกฉัน ฉันไปเอาเองก็ได้" วินาทีต่อมา เมย์ ก็เห็นภาพวาดบนโต๊ะ หยิบมันขึ้นมาอย่างตื่นเต้น "วาดสวยจังเลย นี่หนูกับดินเหรอคะ? พี่วาดเหรอคะ? สวยจัง หนูชอบมากเลย" ฉันมองไปที่ดิน เขาไม่ได้พูดอะไร โทรศัพท์ของฉันกลับดังขึ้น เป็นข้อความที่ดินส่งมา [ช่วงนี้อาการของเมย์ไม่คงที่ เธออย่ากระตุ้นเธอนะ] อย่ากระตุ้นเธอ? ฉันต้องทนมองผู้หญิงคนอื่นมาคลอเคลียกับแฟนของฉันต่อหน้าต่อตาเหรอ จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเหนื่อยมาก มองไปที่เมย์ "ใช่ เธอเหมาะกับเขามาก" "ขอบคุณค่ะ หนูว่าอย่างนั้นเหมือนกัน ดิน หนูหิวแล้ว พี่พาหนูไปกินข้าวเย็นหน่อยสิคะ" เมย์ ดึงมือดิน ประสานมือกับเขา ส่วนดิน แค่มองมาที่ฉันแวบหนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินจากไป ฉันมองมือที่สั่นเทาของตัวเอง ตัดสินใจที่จะรั้งเขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย "ดิน วันนี้ฉันยังไม่ได้กินยาเลย ฉันเริ่มไม่สบายแล้ว" สิ่งที่ตอบกลับมาคือฝีเท้าที่ไม่หันหลังกลับมามองของดิน "ช่วงนี้อาการเธอดีขึ้นมากแล้วนี่นา คืนเดียวไม่เป็นอะไรหรอก" แต่ดิน อาการป่วยของฉันมันแย่ลงเรื่อย ๆ นะ ฉันตื่นกลางดึกบ่อย ๆ มือสั่นจนจับพู่กันไม่ได้ สิ่งเหล่านี้เธอไม่รู้เลย เพราะช่วงนี้เธออยู่ดูแลเมย์ทุกวัน กลัวว่าเธอจะทำใจไม่ได้เรื่องขา แต่ฉันก็เป็นคนที่เธอต้องดูแล เป็นแฟนของเธอด้วยนะ ทำไมถึงต้องเอาเรื่องของฉันไว้ทีหลังทุกทีเลย ฉันเปิดอีเมล นั่นคืออีเมลที่ส่งมาจากโรงพยาบาลในต่างประเทศ อาการป่วยของฉันไม่สามารถรักษาให้หายขาดในประเทศได้ ฉันอยากจะลองไปรักษาที่ต่างประเทศดู แต่งานของดินอยู่ที่นี่ ถ้ามีเขาอยู่ข้าง ๆ อาการป่วยของฉันก็จะควบคุมได้บ้าง ฉันลังเลอยู่นาน ตอนนั้นก็ปฏิเสธอีเมลไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ความดีของดินมีให้ทุกคน คนที่เขาต้องดูแลต้องมาก่อนเสมอ แม้ว่าเขาจะต้องเสียสละทุกอย่างก็ตาม แม้กระทั่งการเป็นแฟนคนอื่น ส่วนฉัน แฟนตัวจริง กลับต้องถูกผลักไปอยู่ข้างหลังเสมอ ในวันที่ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกมา ดินก็กลับมา "เธอจะไปไหน?" "ที่นี่มันไม่ใช่บ้านฉันนี่นา แน่นอนว่าฉันก็ต้องกลับบ้านของตัวเองสิ" ดิน จับมือที่ฉันกำลังลากกระเป๋าเดินทางไว้แน่น "อย่าทำตัวเป็นเด็กได้ไหม ฉันบอกเธอแล้วไงว่า เมย์ กำลังทุกข์ใจ เธอต้องการฉัน" "แต่ดิน ฉันป่วย ฉันก็ต้องการเธอเหมือนกัน" น้ำตาของฉันแทบจะไหลออกมา "ตอนนี้อาการเธอคงที่แล้วนี่นา นอนหลับได้แล้วไม่ใช่เหรอ?" เมื่อได้ยินคำพูดของดิน ฉันก็รู้สึกหนาวใจ สะบัดมือของดินออกอย่างแรง ดึงแขนเสื้อของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นแขนที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น "เมื่อก่อนตอนที่เรายังไม่ได้อยู่ด้วยกัน เธอใส่ใจความรู้สึกของฉัน กลัวว่าฉันจะสะดุดล้ม อารมณ์พังทลาย" "หลังจากที่เราอยู่ด้วยกัน พลังงานของเธอแทบทั้งหมดกลับไปอยู่ที่คนอื่น เพื่องานของเธอ เธอเป็นแฟนคนอื่นก็ได้ใช่ไหม?" "จูบ ประสานมือ นี่คือสิ่งที่นักสังคมสงเคราะห์ควรทำกับคนที่ต้องดูแลเหรอ?" คำถามของฉันดังขึ้นทีละประโยค ดิน ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย ผ่านไปครู่หนึ่ง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น "อืม ฉันอยู่ เมย์ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันไปอยู่เป็นเพื่อน" หลังจากวางสาย เขาจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "พิม! เธออายุเท่าไหร่แล้ว แล้วเธออายุเท่าไหร่" "เธอจะ 30 แล้ว ส่วนเธอเพิ่งจะ 20 กว่า ๆ เองนะ แล้วอาการป่วยของเธอไม่ใช่แค่วันสองวัน" "เธอเป็นครั้งแรก ฉันปลอบใจเธอ จูบกันนิดหน่อยเอง เธออย่าใจดำนักเลย" ดิน พูดพลางบีบแขนของฉัน "แผล? ไม่ได้กำเริบมานานแล้วนี่นา พอฉันไปยุ่งกับเมย์ เธอก็เป็นขึ้นมาเลยเหรอ?" "พิม เธอทำให้ฉันผิดหวังมาก" ฉันไม่พูดอะไร ดึงแขนเสื้อลง ลากกระเป๋าเดินทางออกจากที่นี่